Μαρία Μαυροειδή (Μ.Μ.) Είδαμε ότι οι σπουδές σας στην Αγγλία είναι σε διαφορετικό αντικείμενο από τον κινηματογράφο. Μπορείτε να μας μιλήσετε λίγο γι' αυτές.

Κωνσταντίνος Γιανναρης (Κ.Γ.) Σπούδασα ιστορία και οικονομικά. Μετά έκανα μεταπτυχιακές σπουδές στο πανεπιστήμιο του Birmingham, στο Centre of Russian and East European Studies, σχετικά με τις Ελληνοσοβιετικές σχέσεις στη μεταπολεμική περίοδο.

Θανάσης Γεντίμης (Θ.Γ.) Αυτό ήταν κάποιο προσωπικό ενδιαφέρον;

Κ.Γ. Ναι ήταν μια εποχή που ήμουν αρκετά πολιτικοποιημένος και ενεργός σε διάφορες εξωκοινοβουλευτικές αριστερές ομάδες.

Θ.Γ. Η φοιτητική σας ζωή ήταν δηλαδή αρκετά έντονή. Τι σας έχει μείνει από εκείνες τις μέρες;

Κ.Γ. Η φτώχια, η γκρίνια, τα ναρκωτικά, οι φίλοι… Ωραία χρόνια αλλά δύσκολα. Γιατί αν και έπαιρνα κάποια υποτροφία ήταν οικονομικά δύσκολα χρόνια. Αναγκαζόμασταν να κάνουμε καταλήψεις για να γλιτώνουμε το ενοίκιο. Εκ των υστέρων όμως ανακαλύπτεις ότι αυτές είναι σημαντικές εμπειρίες να περάσει κάποιος. Και μάλιστα σε μια ηλικία που διαμορφώνεται η προσωπικότητα.

Θ.Γ. Και από εκεί το βήμα στον κινηματογράφο έγινε…

Κ.Γ. Κατά λάθος.

Μ.Μ. Τι εννοείτε;

Κ.Γ. Παράτησα τις μεταπτυχιακές μου σπουδές. Είδα ότι η ακαδημαϊκή ζωή δεν μου πήγαινε, γιατί ήταν προκαθορισμένο ότι θα έμενα σε αυτό το τμήμα, θα γινόμουν λέκτορας, θα έδινα μαθήματα σε προπτυχιακούς για να καταλήξω μετά από χρόνια να γίνω καθηγητής. Κάπου αυτό με τρόμαξε. Φρίκαρα. Το ότι η ζωή μου χωρίς να το καταλάβω άρχιζε να μπαίνει σε ένα καλούπι. Παράτησα τις μεταπτυχιακές σπουδές και κατέβηκα στο Λονδίνο.

Θ.Γ. Και οι ταινίες έγιναν χωρίς να έχετε κινηματογραφικές σπουδές.

Κ.Γ. Έγιναν αυθόρμητα. Και μάλιστα η πρώτη δουλειά που κάναμε, που δεν αναφέρεται συνήθως σε πολλά βιογραφικά ήταν το Framed Youth, την εποχή που άρχιζε το κανάλι 4 στην Βρετανία. Και είδαμε στις εφημερίδες ότι κάποιοι τύποι που είχαν κάνει ένα ντοκιμαντέρ για το κανάλι 4 είχαν πάρει μια μικρή επιχορήγηση, και λέγανε ότι έψαχναν βοηθούς σε εθελοντική βάση. Και πήγα δοκιμαστικά, δεν είχα τίποτε να κάνω, άνεργος ήμουν άλλωστε...

Μ.Μ. Και ποια ήταν η σχέση σας με τον κινηματογράφο μέχρι τότε;

Κ.Γ. Απλώς ως θεατής. Στα φοιτητικά μου χρόνια, πήγαινα πάρα πολύ κινηματογράφο. Θα έβλεπα περίπου 5-6 ταινίες την εβδομάδα. Βοηθούσε και η κινηματογραφική λέσχη του πανεπιστημίου. Αλλά εκείνη την εποχή υπήρχαν στη Βρετανία ακόμη και στις περιφερειακές πόλεις κινηματογράφοι που έπαιζαν art ταινίες. Αυτά έχουν κλείσει πια, γιατί δεν υπάρχει αυτή η αγορά, δεν υπάρχουν θεατές... Δύσκολες αυτές οι ταινίες.

Θ.Γ. Για να κάνουμε ένα άλμα και να έρθουμε στο σήμερα, ο Δεκαπενταύγουστος είναι προ των πυλών. Με δυο λέξεις πώς θα το περιγράφατε; Είναι μια δραματική ταινία; μια κοινωνική ταινία;

Κ.Γ. Νομίζω ότι είναι όλα από αυτά. Είναι και κωμωδία, είναι και δράμα, έχει και κοινωνικό περιεχόμενο. Εγώ θα το περιέγραφα σαν μια προσπάθειά μου να κάνω μια λαϊκή ταινία. Με μια, ίσως, δύσκολη θεματολογία αλλά με ένα τρόπο πιο προσιτό για ένα πιο ευρύ κοινό, αλλά που μέσα στην ταινία οι σινεφίλ να μπορούν να βρουν πράγματα να γραπωθούν. Ταυτόχρονα όμως να έχει και μια απήχηση σε άτομα που δεν χαρακτηρίζονται "σινεφίλ" ή που να μην πηγαίνουν καθόλου κινηματογράφο. Να έχει μια ευκολία ανάγνωσης χωρίς να κάνει εκπτώσεις, χωρίς να πέφτει σε μια φτήνια ή μια ξεφτίλα για να μπορεί να πιάσει ένα ευρύτερο κοινό. Τώρα αυτό είναι ένα πείραμα. Ο χρόνος θα δείξει, Μπορεί αυτό το πείραμα να μην το ξανακάνω γιατί μπορεί η Ελλάδα να μην σηκώνει λαϊκές ταινίες που να είναι και ποιοτικά καλές.

Μ.Μ. Νοιώθετε ότι κάποια στιγμή συμβιβαστήκατε για να καλύψετε ένα ευρύ φάσμα κοινού;

Κ.Γ. Όχι δεν νομίζω. Αυτό το σενάριο βγήκε πολύ αυθόρμητα χωρίς συμβιβασμό και ουσιαστικά οι παραγωγοί με άφησε πολύ ελεύθερο να κάνω αυτό που ήθελα. Δεν υπήρχε κάποια πίεση. Μπορεί να μην έβαλα πολύ σεξ. Αλλά κάπου το σεξ στον κινηματογράφο το έχω βαρεθεί. Τι εναλλακτικό να κάνω; Κι άλλα ναρκωτικά; Κι άλλο σεξ; Κι άλλη βία; Αυτά που υπάρχουν νομίζω είναι σε ένα μέτρο και εξυπηρετούν σεναριακά την αφήγηση.

Θ.Γ. Τις αφορμές για να γράψετε αυτή την ιστορία τις είχατε από την πραγματική ζωή;

Κ.Γ. Αυτά είναι όλα πολύ προσωπικά στην ταινία. Η αφορμή για να κάνω την ταινία ήταν ο θάνατος του 19χρονου εξάδελφού μου το Δεκαπενταύγουστο σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα ενώ πήγαινε σε πανηγύρι. Μια άλλη αφορμή είναι ο θάνατος της εξαδέλφης μου, τριάντα ετών, από λευχαιμία, που είναι ένα κομμάτι της ταινίας. Γιατί στην ταινία πέρα από τις τέσσερις παράλληλες ιστορίες υπάρχει και ένα άλλο κομμάτι που αφορά το "φόρο αίματος" των Ελλήνων στους δρόμους. Ειδικά για την εξαδέλφη μου το κατάλαβα εκ των υστέρων. Μπήκε με ένα τρόπο πολύ αυθόρμητο και υποσυνείδητο.. Εκείνη πέθανε τη μέρα του γάμου της και τη θάψαμε με το νυφικό... πρόκειται για φρικιαστικές ιστορίες. Έγραφα τη σκηνή με το νυφικό και δεν ήξερα γιατί. Και μετά από δυο μήνες αφού είχα τελειώσει το σενάριο έκανα αυτό το συνειρμό.

Μ.Μ. Τελικά η συγγραφή ενός σεναρίου λειτουργεί ψυχαναλυτικά;

Κ.Γ. Μάλλον, έτσι πιστεύω. Γι' αυτό δυσκολεύομαι, όταν γράφω ένα σενάριο να πω στον παραγωγό τι γίνεται παρακάτω.

Μ.Μ. Και σας ισορροπεί και σαν άνθρωπο;

Κ.Γ. Νομίζω... Δεν είμαι και τελείως σίγουρος. (γέλια)

Μάθετε στο δεύτερο μέρος της συνέντευξης για το κλίμα στα γυρίσματα, την πορεία των ταινιών του διεθνώς και πολλά άλλα!

Μάθετε στο τρίτο μέρος της συνέντευξης ποιοι δημιουργοί τον επηρέασαν, ποιά η σχέση του με το Internet και πολλά άλλα! 

Επιστροφή στην κορυφή