Cleaner

Στο σύγχρονο Λονδίνο, μια ομάδα ριζοσπαστικών ακτιβιστών καταλαμβάνει το ετήσιο γκαλά μιας ενεργειακής εταιρείας, συλλαμβάνοντας 300 ομήρους προκειμένου να αποκαλύψουν τη διαφθορά των οικοδεσποτών. Ο αγώνας τους παίρνει άλλη τροπή όταν ένας από τους εξτρεμιστές ξεκινά τις δολοφονίες προκειμένου να στείλει το αναρχικό του μήνυμα στον κόσμο. Οι τύχες των ομήρων βρίσκονται στα χέρια μιας πρώην στρατιωτικού (Daisy Ridley) που εργάζεται στον καθαρισμό των παραθύρων και η οποία αναλαμβάνει να σώσει τους παγιδευμένους μέσα στο κτήριο, συμπεριλαμβανομένου του μικρότερου αδελφού της, κρεμασμένη 50 ορόφους ψηλά στο εξωτερικό του κτηρίου.

Υπάρχουν δύο ενδιαφέροντα στοιχεία στο «Cleaner», την καινούργια ταινία δράσης του Martin Campbell («Goldeneye», «The Mask of Zorro», «Vertical Limit», «Casino Royale», «Edge of Darkness»). Το ένα σχετίζεται με το διάλογο που επιχειρεί να πυροδοτήσει η ταινία σχετικά με τις διαφορές ανάμεσα στον ακτιβισμό και την τρομοκρατία. Σε μια εποχή που οι όροι συγχέονται, θα ήταν πραγματικά χρησιμότατο ένα καλλιτεχνικό έργο που να λειτουργήσει ως αφορμή για μια συζήτηση αναφορικά με το πού τελειώνει το ένα και πού αρχίζει το άλλο. Το γεγονός, δε, ότι ο αληθινός ακτιβιστής (τον παίζει ο Clive Owen) είναι μεγαλύτερος σε ηλικία από τον τρομοκράτη πρώην συνεργάτη του προσθέτει δυνητικά ενδιαφέρον, αφού θα μπορούσε να αποτελέσει μια αλληγορία για την αλλαγή των καιρών.

Το δεύτερο είναι καθαρά τεχνικό και σχετίζεται με το σενάριο. Στην πρώτη σκηνή, βλέπουμε την ηρωίδα, σε μικρή ηλικία, να βγαίνει από το παράθυρο του σπιτιού όπου μένει με την οικογένειά της, προκειμένου να μη γίνει μάρτυρας της κακοποίησης του αδελφού της από τον πατέρα τους. Σε όλη την υπόλοιπη ταινία, παρακολουθούμε τον χαρακτήρα να προσπαθεί να μπει μέσα στο κτίριο όπου διαδραματίζεται το κύριο μέρος ώστε να διασώσει, μεταξύ άλλων, τον αδελφό της. Πρόκειται για ένα έξυπνο εύρημα, που ανοίγει κι ένα δεύτερο, λιγάκι τετριμμένο θέμα στην ταινία, αυτό των δυσλειτουργικών οικογενειακών σχέσεων.

Δυστυχώς, τα δύο αυτά θέματα δεν τέμνονται ποτέ και είναι λες κι έχουμε δύο ταινίες να τρέχουν παράλληλα στη συσκευασία της μίας. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της Daisy Ridley να βρει επιτέλους ένα πρωταγωνιστικό όχημα της προκοπής στη μετά «Star Wars» εποχή, ούτε το «Cleaner» καταφέρνει να της το προσφέρει, αφού είναι τελικά μια ταινία δίχως θεματικό επίκεντρο. Όποτε ένα θέμα φαίνεται να παίρνει το πάνω χέρι και να κινεί το ενδιαφέρον μας, το σενάριο στρέφεται στο άλλο, ζημιώνοντας έτσι το συνολικό ρυθμό του έργου και καθιστώντας το επιφανειακό.

Αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα της ταινίας είναι ότι θυμίζει υπερβολικά πολύ το «Die Hard», την εμβληματική εκείνη ταινιάρα δράσης που σκηνοθέτησε ο John McTiernan το 1988. Φυσικά, αντιγραφές του φιλμ εκείνου υπάρχουν πολλές, ήδη από τη δεκαετία του 1990 («Under Siege», «Cliffhanger», «White House Down»), όμως σχεδόν όλες τους φρόντιζαν κάπου να διαφοροποιούνται, κάτι παραπάνω να προσφέρουν στο κοινό, γι' αυτό και τελικά έμειναν στη συνείδηση του τελευταίου. Το «Cleaner» είναι ένα κακέκτυπο της κλασικής ταινίας, όπου ο ήρωας με το προβληματικό οικογενειακό υπόβαθρο έχει απλά γίνει γυναίκα, ο μαύρος αστυνομικός που βοηθά τυχαία τον ήρωα το ίδιο (σε λευκό), η πτώση του κακού από το κενό έχει μείνει ίδια κι απαράλλαχτη (χωρίς όμως ατακάρα σαν το "yippee-ki-yay, motherfucker" του Bruce Willis) και γενικώς όλα θυμίζουν σε ενοχλητικό βαθμό ταινία που έχουμε ξαναδεί.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 20-02-2025  |  Διανομή: Feelgood Entertainment