Wild Side: μια αφοπλιστική εμπειρία

Κουβαλώντας μία ειδική διάκριση στο Φεστιβάλ του Βερολίνου και λίγες μόλις εβδομάδες πριν περιοδεύσει μαζί με το Γαλλικο Φεστιβάλ της Βρετανίας στα μεγαλύτερα κινηματογραφικά κέντρα της χώρας, ο σκηνοθέτης του "Wild Side", Sebastian Lifshitz, και η πρωταγωνίστρια του, Stephanie Michelini, υποδέχτηκαν όχι περισσότερους από τριάντα θεατές, στην μικρή αίθουσα του Filmhouse, του πυρήνα του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Εδιμβούργου. Βρεθήκαμε εκεί, παρόντες στην πιο αφοπλιστική κινηματογραφική εμπειρία (και όχι ταινία) των τελευταίων μηνών.

Το "Wild Side" δεν αποτελεί κάποια σεναριακή έκπληξη. Τρεις άνθρωποι του περιθωρίου, μία τρανσέξουαλ, ένας μετανάστης και ένας νεαρός που εκδίδεται στους σταθμούς των τρένων, συναντιούνται στην σκοτεινή πλευρά του Παρισιού και ενώνονται σε ένα αυθόρμητο menage a trois. Το ταξίδι τους στη Νότια Γαλλία φέρνει στο φως τις μικρές τους, προσωπικές διαδρομές. Αλλά και από πλευράς σκηνοθετικών ικανοτήτων, ο Lifshitz δεν επιδεικνύει κάποια αξιοσημείωτη δεξιοτεχνία. Η έκπληξη όμως συμβαίνει και βρίσκεται πέρα από την ταινία, πριν και μετά από αυτή.

Ο Lifshitz, φαινομενικά ένας ακόμα σκηνοθέτης προσανατολισμένος στο gay & queer cinema, αποδεικνύεται κατά πολύ ανώτερος προσδοκιών. Συνειδητά στρατευμένος στην τέχνη του, ειρωνεύεται την παριζιάνικη αδιαφορία απέναντι στα σοβαρά κοινωνικά προβλήματα και αντιστέκεται στην εγχώρια κινηματογραφική βιομηχανία, που καθοδηγείται από τις τηλεοπτικές χρηματοδοτήσεις και δέχεται να αναπαράγει τις οικείες, χολυγουντιανές μανιέρες. Ως απάντηση, όχι μόνο αφηγείται μία ιστορία για το περιθώριο, αλλά ανασύρει τους πρωταγωνιστές του από αυτό. Ένας περαστικός μετανάστης, ένας νεαρός από την μικροαστική τάξη και μία πραγματική τρανσέξουαλ, όλοι τους στην πρώτη επαφή με την υποκριτική και το σινεμά, δέχονται να υποδυθούν τον εαυτό τους, χωρίς διάθεση ωραιοποίησης και με εκφραστικό εργαλείο τις ίδιε τις γυμνές τους σάρκες.

Μορφή εκ πρώτης αλμοδοβαρική, αλλά στην ουσία κάτι περισσότερο από αυτό, η Michelini αιφνιδιάζει με την συνταρακτική αμεσότητά της απέναντι στο φακό, κάνοντάς μας να αναρωτιόμαστε, πόσο ακόμα το σινεμά θα συνεχίσει να συντηρεί πλαστικά, ανέκφραστα είδωλα, αγνοώντας μορφές τόσο ειλικρινείς όσο αυτή. Η ίδια, βέβαια, τόνισε πως δεν είναι αφελής, ώστε να ελπίζει ότι η ιδιαιτερότητά της θα της επιτρέψει κάποια περαιτέρω κινηματογραφική καριέρα.