Chronic

Ο David (Tim Roth) είναι νοσηλευτής που φροντίζει ασθενείς στο τελικό στάδιο μιας εκφυλιστικής ασθένειας. Είναι αποδοτικός και αφοσιωμένος στο επάγγελμά του, και τελικά αναπτύσσει ισχυρούς δεσμούς με κάθε ασθενή που φροντίζει. Ωστόσο, εκτός του χώρου εργασίας του, είναι αναποτελεσματικός, αμήχανος και εσωστρεφής. Κάποιος θα έλεγε ότι χρειάζεται καθέναν από τους ασθενείς του όσο τον χρειάζονται κι αυτοί. Όλα αυτά τα χρόνια ο David κουβαλά ένα βάρος ενοχής και μεταμέλειας, ένα φορτίο που πλέον έχει γίνει αφόρητο...

Όταν είχε επισκεφθεί τo φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ο Mitchel Franco, για να παρουσιάσει την προηγούμενη ταινία του, το «After Lucia», είχε δηλώσει πως στόχος του ήταν να κάνει μια ταινία για την θλίψη, αλλά απέτυχε και προέκυψε μια ταινία για το bullying. Αυτή την φορά το προσπαθεί και πάλι και αποτυγχάνει ξανά. Λιγότερο από την προηγούμενη, φροντίζει για αυτό ο Tim Roth, η θλίψη είναι εμφανής -όχι προφανής- στο παίξιμό του πολύ πριν ξεκινήσουν οι σεναριακές αποκαλύψεις. Ταινία για την θλίψη όμως δεν είναι. Είναι όμως μια ταινία για την ασθένεια. Όχι (μόνο) για την ασθένεια με την στενή έννοια του όρου, αλλά για την ασθένεια της ανθρώπινης φύσης. Γιατί το να ζεις και να μεγαλώνεις είναι από μόνο του μια χρόνια, εκφυλιστική ασθένεια. Βλέπεις τις λειτουργίες του σώματος σου να δυσχεραίνουν με τον καιρό, καλείσαι να συνυπάρξεις με τα τραύματα που προηγήθηκαν και να προετοιμαστείς για εκείνα που θα 'ρθουν, καθώς και να κουβαλήσεις τις συνέπειες των πράξεων σου κι όλα αυτά έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού σου το αναπόφευκτο τέλος. Που δεν γνωρίζεις ούτε πως ακριβώς θα έρθει, ούτε το πότε.

Ο Franco βάζει τον ήρωα, έναν παρεξηγήσιμα στοργικό νοσοκόμο, δίπλα στους ασθενείς του. Ασθενείς κι εκείνοι, από νόσο ανίατη και με βέβαιο τέλος, ασθενής κι εκείνος όμως, που στέκεται στο πλευρό τους μέρα νύχτα, για να εξορκίσει τα κρίματα του. Έτσι παρακολουθούμε εξονυχιστικά την εξέλιξη της ασθένειας των πελατών του - ο Franco, δεν στρέφει τον φακό του μακριά από τον εκφυλισμό του ανθρώπινου σώματος, φλερτάροντας, δυστυχώς, με το exploitation cinema-, παρακολουθούμε εξονυχιστικά όμως και την εξέλιξη της δικής του ασθένειας, την κλιμάκωση της αρρώστιας της ψυχής του. Από αυτή την σκοπιά το απρόσμενο(;) φινάλε, που φαίνεται να διχάζει την Κριτική, είναι απολύτως ταιριαστό. Στοιχηματίζω δε, πως είναι αυτή η τυχαιότητα κι ο σαδισμός του, που έπεισε τους αδερφούς Coen να φιλοδωρήσουν την ταινία με βραβείο σεναρίου στο περασμένο φεστιβάλ των Καννών.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 12-05-2016  |  Διανομή: Rosebud 21  |  Επίσημο Site