Lourdes

Η μοναχική Christine (Sylvie Testud) έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της σε αναπηρικό καροτσάκι. Χωρίς να μοιάζει να το επιθυμεί διακαώς, πραγματοποιεί μια εκδρομή στη Λούρδη, τον θαυματουργό τόπο προσκυνήματος της νοτιοδυτικής Γαλλίας. Εκεί, εκτός από την ανέλπιστη παρέα που βρίσκει στο πρόσωπο της συνοδού της, ανακατεύεται και με πλήθη πιστών που γυρεύουν με τη σειρά τους ένα μικρό ή μεγάλο θαύμα στα θαυματουργά λουτρά. Όταν, αναπάντεχα, αποδέκτης της θεϊκής βούλησης φαίνεται να γίνεται η Christine, οι αντιδράσεις θα είναι εκ διαμέτρου διαφορετικές: εκείνη το αποδέχεται με σκεπτικισμό και αυτοσυγκράτηση, οι υπόλοιποι όμως προσκυνητές αποδεικνύονται πολύ πιο εκδηλωτικοί -απορία, φθόνος, αμφισβήτηση, θαυμασμός, οργή. Πρόκειται άραγε πράγματι για θαύμα ή για μια πρόσκαιρη αυθυποβολή; Είναι μια ιατρικώς αποδεκτή θεραπεία, ή πράγματι υπάρχει θεϊκή παρέμβαση; Και γιατί συγκεκριμένα στην Christine κι όχι σε άλλους, 'πιστότερους' πιστούς;

Οι απαντήσεις, βεβαίως, δεν θα είναι ούτε εύκολες, ούτε προφανείς. Ακολουθώντας το δόγμα του συμπατριώτη της Michael Haneke, η Jessica Hausner αναπτύσσει την ιστορία της προσεκτικά, συστηματικά, εξαντλητικά. Οι απαντήσεις στα ποικίλα ερωτήματα που τίθενται στη διάρκεια της ταινίας δεν δίνονται ποτέ ρητά, προκύπτουν ωστόσο εμμέσως αλλά σαφώς. Με υπνωτιστικούς ρυθμούς, καταφέρνει να μας εισαγάγει στην καθημερινή χορογραφημένη ιεροτελεστία που είναι το προσκύνημα στη Λούρδη, και ακολουθώντας την καθηλωμένη στο καροτσάκι πρωταγωνίστριά της, μας καθηλώνει κι εμάς από την άλλη πλευρά της οθόνης. Καταγράφει τα όσα γίνονται με μια λεπτή, υποδόρια ειρωνεία, αλλά ταυτόχρονα και με απεριόριστη κατανόηση -μόνον έτσι άλλωστε θα μπορούσε να καταγράψει με ανθρωπιά και συμπάθεια τις διαφορετικές εκφράσεις της ανθρώπινης φύσης που εκδηλώνονται με αφορμή το 'θαύμα' της Christine.

Η πρωταγωνίστρια Sylvie Testud (στην οποία, αν δεν έχει ήδη αποδοθεί ο τιμητικός τίτλος "η νέα Isabelle Huppert", της απονέμεται δικαιωματικά τώρα), καταφέρνει, με τα ελάχιστα εκφραστικά μέσα που της απομένουν -όντας καταδικασμένη σε ακινησία στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας-, να μας μεταδώσει όλη την γκάμα των συναισθημάτων της σχεδόν ανέκφραστης Christine: από την ανεπαίσθητη δυσαρέσκειά της όταν αναγκάζεται να συγχρωτιστεί με τα στίφη των πιστών, περνά διακριτικά στην κρυφή, ανομολόγητη ελπίδα που αναπόφευκτα γεννιέται μέσα της όταν μένει για λίγο στον θαυμαστό τόπο, ελπίδα που μετατρέπεται με τη σειρά της σε απορημένη δυσπιστία απέναντι στο 'θαύμα', για να καταλήξει αναπόδραστα στην σχεδόν ανακουφισμένη παραίτηση όταν συνειδητοποιεί τη ματαιότητα του θαύματος.

Μια ταινία για τους πιστούς του κινηματογράφου, που μιλά για τα θαύματα της πίστης, γι' αυτά που γίνονται επειδή πιστεύουμε, ή αυτά που απλώς πιστεύουμε ότι γίνονται.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 08-04-2010  |  Διανομή: Nutopia  |  Επίσημο Site