Madagascar

Τέσσερα ζώα μεγαλώνουν στον ζωολογικό κήπο της Νέας Υόρκης: μία νευρωτική ζέβρα, μία υποχόνδρια καμηλοπάρδαλη, ένας cool ιπποπόταμος και ο βασιλιάς του κήπου, ένα λιοντάρι με ανεξέλεγκτο εγώ. Στη σκιά των ουρανοξυστών, στην πόλη που ποτέ δεν κοιμάται, μία συμμορία πιγκουΐνων επιχειρεί μυστικά να αποδράσει από τον κήπο. Η ζέβρα δελεάζεται από την ιδέα της ελευθερίας και αποφασίζει την μεγάλη έξοδο στους δρόμους της μητρόπολης, η υπόλοιπη παρέα την αναζητά σε μία τρελή καταδίωξη, σε σταθμούς τρένων και λεωφόρους, ενώ η επιστροφή τους στα κλουβιά μοιράζεται λίγη μόνο από την αταραξία του παρελθόντος. Χωρίς να το πάρουν είδηση, οι τέσσερις ήρωες ταξιδεύουν εν πλω προς άγνωστη κατεύθυνση. Στο τέλος του ταξιδιού, θα βρεθούν σε ένα έρημο νησί και θα αντικρίσουν για πρώτη φορά στη ζωή τους τη ζούγκλα. Η προσαρμογή στην ελευθερία δεν θα μπορούσε να είναι λιγότερο αυτονόητη και η δεσμοί φιλίας ανάμεσα στα τέσσερα ζώα θα δοκιμαστούν, όταν έρθει η ώρα να γεμίσουν το στομάχι τους.

Μολονότι το "περιτύλιγμα" των ταινιών κινουμένων σχεδίων απευθύνεται παραδοσιακά σε κοινό ανήλικων θεατών, έχουν υπάρξει φορές που το "προϊόν" έχει προσελκύσει εξίσου το ώριμο κοινό. Ορισμένες ευρωπαϊκές προτάσεις, οι φωνές από την Ασία, τα τελευταία επιτεύγματα του ψηφιακού animation των ΗΠΑ, ακόμα και οι παραγωγές της Disney στις καλές εποχές μέχρι και τα 90's. Αυτό ακριβώς είναι και το στοίχημα για τους δημιουργούς ταινιών κινουμένων σχεδίων: να διευρύνουν το φάσμα των θεατών στους οποίους απευθύνονται και να ενισχύσουν και το ίδιο το καλλιτεχνικό τους κύρος. Το δεύτερο δε, ανάγεται απευθείας στις καταβολές του κινηματογραφικού μέσου, την ανάγκη για οφθαλμαπάτη, την μοναδική ευκαιρία που προσφέρει το animation για αναπαράσταση της πραγματικότητας πέρα από κάθε εμπόδιο. Η όψη της αλήθειας και ο τρόπος αποτύπωσής της βρίσκονται πλέον στην απόλυτη ευχέρεια των δημιουργών.

Το οποίο μας φέρνει στην σημερινή τάση του συγκεκριμένου είδους σινεμά, το οποίο -όταν δεν απευθύνεται σε ένα ειδικό, φεστιβαλικό κυρίως κοινό- στοχεύει στην ρεαλιστικότερη αναπαράσταση και την ενήλικη, απαιτητική γραφή του σεναρίου. Η περίπτωση του «Madagascar» χαρακτηρίζεται περισσότερο ως οπισθοχώρηση. Δομημένο στους κανόνες του 3-D animation, το φιλμ εγκαταλείπει κάθε απόπειρα ρεαλισμού (χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα αρνητικό) και τάσσεται υπέρ μίας χοντροκομμένης, άβολης αναπαράστασης, η οποία θυμίζει έντονα την αισθητική ξεπερασμένων video-game (και αυτό είναι οπωσδήποτε αρνητικό). Οι χαρακτήρες μοιάζουν να μοιράζονται κάτι από το "ενήλικο" άρωμα της πόλης στην οποία τοποθετούνται (νευρωτικές εκρήξεις, ματαιοδοξία και δύο ήρωες που θα μπορούσαν να έρχονται από τα γκέτο της πόλης), περιορίζονται ωστόσο σε αναιμικά gags και προσχολικά αστεία. Η μεγάλη έκπληξη έρχεται ωστόσο στο δεύτερο μέρος του φιλμ, στο κομμάτι δηλαδή που διαδραματίζεται στην ζούγκλα της Μαδαγασκάρης. Το σενάριο γίνεται απροσδόκητα σκοτεινό (τουλάχιστον στα μάτια ενός ενήλικα θεατή), τα όρια ανάμεσα στο ακίνδυνο, πολύχρωμο σύμπαν και ορισμένα ουσιαστικά ερωτήματα ηθικής συγχέονται αινιγματικά, ενώ είναι μία από τις λίγες φορές που ένα προϊόν αναμφίβολα πλασαρισμένο σε παιδιά δημοτικού, αγγίζει τόσο ευθέως το ζήτημα του θανάτου. Το αποτέλεσμά, στο σύνολό του, δεν υπερβαίνει πάντως το μέτριο.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 27-10-2005  |  Διανομή: UIP  |  Επίσημο Site