Enzo

Ο Enzo (Eloy Pohu), ένας έφηβος που απορρίπτει τις προσδοκίες των πλούσιων γονιών του, κάνει μια μαθητεία σε ένα εργοτάξιο όπου ερωτεύεται τον Vlad (Maksym Slivinskiy), έναν Ουκρανό χτίστη που δυσκολεύεται να αποφασίσει αν θα επιστρέψει σπίτι του και θα πολεμήσει στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο.

Το «Enzo» επρόκειτο να είναι η νέα ταινία του σημαντικού Γάλλου σκηνοθέτη Laurent Cantet («The Class», 2008), όμως ο τελευταίος έφυγε πρόωρα από τη ζωή πριν προλάβει να υλοποιήσει το έργο. Ως φόρο τιμής στον επί χρόνια συνεργάτη και φίλο του, ο συνάδελφός του, Robin Campillo («120 BPM», 2017) ανέλαβε να σκηνοθετήσει την ταινία μένοντας πιστός στο όραμα του Cantet. Επομένως, μπορούμε να πούμε πως το «Enzo» είναι μια ταινία και των δύο δημιουργών, αφού ο Campillo τη γύρισε όπως θεωρούσε πως θα την έκανε ο Cantet. Δυστυχώς, το αποτέλεσμα, χωρίς να στερείται ενδιαφέροντος, δεν είναι αντάξιο κανενός από τους δύο σκηνοθέτες.

Η θεματική της ενηλικίωσης, της αντίθεσης του νεαρού πρωταγωνιστή στο αστικό περιβάλλον όπου είναι αναθρεμμένος, η ανακάλυψη της σεξουαλικότητας και ο συσχετισμός όλων αυτών με μια σκοτεινή σελίδα της σύγχρονης ιστορίας, που είναι ο πόλεμος στην Ουκρανία, έχουν αναμφισβήτητα μεγάλο ενδιαφέρον. Οι ηθοποιοί που συμμετέχουν στο φιλμ ανταποκρίνονται αρκετά καλά στις απαιτήσεις των ρόλων τους, αποδίδοντας δύο νέους ανθρώπους, που ο ένας βρίσκεται στην ίσως πιο κρίσιμη καμπή της ζωής του, και ο άλλος έρχεται αντιμέτωπος με ένα τεράστιο ηθικό δίλημμα, όπου συγκρούονται το καθήκον και οι προσωπικές του επιθυμίες. Εκεί εντοπίζεται το μεγαλύτερο ενδιαφέρον της ταινίας, ο πραγματικός πόλος έλξης για ένα κοινό που θα την τιμήσει με την επίσκεψη στην αίθουσα.

Δυστυχώς, η σκηνοθετική προσέγγιση του Campillo είναι υπερβολικά αποστασιοποιημένη και άτολμη. Δε γνωρίζουμε αν αυτό ήταν το όραμα και του ίδιου του Cantet, όμως εδώ είναι λες και ο σκηνοθέτης δε θέλει να συμμετάσχει στο δράμα των χαρακτήρων του, αλλά τους παρατηρεί από απόσταση, σχεδόν ντοκιμαντερίστικα. Αυτό ζημιώνει την απαιτούμενη ένταση της ταινίας, η οποία απουσιάζει σχεδόν ολοκληρωτικά. Παρακολουθούμε τις συναισθηματικές περιπέτειες των χαρακτήρων και τις κατανοούμε εγκεφαλικά, όμως δεν μπορούμε να ταυτιστούμε μαζί τους. Οι θεματικές του σεναρίου δεν εξερευνούνται στο απαιτούμενο βάθος και η αφήγηση, ενώ δεν πλατειάζει ακριβώς, είναι μάλλον προβλέψιμη και ακολουθεί τη φεστιβαλική πεπατημένη.

Πρόκειται, λοιπόν, για μια άδοξη κατακλείδα σε μια από τις σημαντικότερες φιλμογραφίες του μοντέρνου γαλλικού κινηματογράφου, εκείνη του Laurent Cantet. Προτιμούμε να κρατήσουμε ως τελευταία ταινία του Γάλλου δημιουργού το «The Workshop» (2017), το οποίο επίσης είχε τις σημαντικές αδυναμίες του, πλην όμως πετύχαινε τον στόχο του. Το «Enzo», πάλι, μοιάζει περισσότερο με ταινία του Campillo, κι όχι δυστυχώς με το ωραίο «120 BPM», αλλά με το άψυχο «Red Island» (2023). Είναι, δε, κάπως ειρωνικό που μια ταινία με τέτοιο, συναισθηματικά φορτισμένο υπόβαθρο, κατέληξε τόσο άψυχη και συναισθηματικά ρηχή, χωρίς την παραμικρή ένταση, χωρίς πάθος, χωρίς προσωπικότητα και χωρίς κορυφώσεις.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 16-04-2026  |  Διανομή: Ama Films