Project Hail Mary

Ο καθηγητής φυσικών επιστημών Ryland Grace (Ryan Gosling) ξυπνάει σε ένα διαστημόπλοιο έτη φωτός μακριά από το σπίτι του χωρίς να θυμάται ποιος είναι ή πώς βρέθηκε εκεί. Καθώς η μνήμη του αρχίζει να επιστρέφει, αρχίζει να ανακαλύπτει την αποστολή του: να λύσει τον γρίφο της μυστηριώδους ουσίας που προκαλεί το σβήσιμο του ήλιου. Πρέπει να επιστρατεύσει τις επιστημονικές του γνώσεις και τις κάπως ανορθόδοξες ιδέες του για να σώσει τη Γη από την εξαφάνιση, αλλά μια απροσδόκητη φιλία ίσως τον βοηθήσει ώστε να μην χρειαστεί να το κάνει μόνος του.

Έντεκα ολόκληρα χρόνια ύστερα από το «The Martian» (2015) του Ridley Scott, την πρώτη κινηματογραφική διασκευή βιβλίου του Andy Weir από τον σεναριογράφο Drew Goddard, το δίδυμο ξαναχτυπά με το «Project Hail Mary», ένα από τα πιο φιλόδοξα μπλοκμπάστερ του 2026. Δυστυχώς, το φιλμ που σκηνοθέτησαν οι Phil Lord και Christopher Miller κάνει το (άνισο και φλύαρο, αλλά καλογυρισμένο) έργο του Scott να φαντάζει με εποποιία του σινεμά επιστημονικής φαντασίας. Το κινηματογραφικό «Project Hail Mary» είναι μια παταγώδης αποτυχία (καλλιτεχνικά μιλώντας, γιατί εμπορικά μάλλον θα πάει καλά) που πάσχει σε κάθε τομέα της κατασκευής του και απευθύνεται αποκλειστικά σε ανήλικο κοινό.

Το σενάριο της ταινίας εφαρμόζει όλα τα κλισέ του χολιγουντιανού μπλοκμπάστερ, αποτυγχάνει όμως να εμβαθύνει στον ψυχισμό του κεντρικού ήρωα. Ο Ryland Grace ποτέ δεν γίνεται κατανοητός και προσιτός στο κοινό, με αποτέλεσμα να μην είναι εφικτή η πολυπόθητη ταύτιση του θεατή μαζί του. Λίγα πράγματα που μαθαίνουμε για το παρελθόν του πριν την εμπλοκή του με την αποστολή, μέσω βιαστικού και αχρείαστου exposition, δεν αρκούν. Σαν να μην έφτανε αυτό, ο σεναριογράφος πάσχει από την "ασθένεια" των σύγχρονων μπλοκμπάστερ που, για να μη φανούν υπέρ του δέοντος συναισθηματικά, υπονομεύουν τις πιο δραματικές στιγμές τους με κάποιο ανόητο αστειάκι - τρανό παράδειγμα αυτού οι ταινίες του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel - κάτι που συμβαίνει διαρκώς στην παρούσα ταινία.

Με αυτό το μάλλον μέτριο σενάριο στα χέρια τους, οι Phil Lord και Christopher Miller δεν μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα. Έτσι κι αλλιώς, δε μιλάμε για κάποιο σπουδαίο σκηνοθετικό δίδυμο, εδώ όμως δείχνουν πιο βαριεστημένοι και "τηλεοπτικοί" από ποτέ. Ίσως να φοβούνταν πως θα απολυθούν εκ νέου από μεγάλη στουντιακή παραγωγή, ύστερα από την απόλυσή τους από το «Solo: A Star Wars Story» (2018), που τελικά σκηνοθέτησε ο Ron Howard, και γι' αυτό να ακολούθησαν κατά γράμμα τις εντολές του στούντιο. Όπως και να 'χει το πράγμα, η ταινία τους είναι σκηνοθετικά αδιάφορη, τηλεοπτικής αισθητικής οπτικά, όπως δυστυχώς η πλειοψηφία των σύγχρονων χολιγουντιανών μπλοκμπάστερ. Η πολυδιαφημισμένη κυκλοφορία της σε IMAX δύσκολα θα της προσδώσει μεγαλύτερο οπτικό ενδιαφέρον.

Ο Ryan Gosling δεν "τσαλακώνεται" καθόλου για να ενσαρκώσει τον κεντρικό ήρωα της ταινίας, με αποτέλεσμα να είναι διαρκώς ο Gosling που γνωρίζουμε. Η Sandra Huller («Anatomy of a Fall») χαραμίζεται σε έναν εντελώς σχηματικό και αδιάφορο ρόλο, ενώ το υπόλοιπο καστ κάνει απλά διεκπεραιωτική δουλειά. Τα πρακτικά εφέ της ταινίας είναι το μόνο πραγματικά ενδιαφέρον στοιχείο της, αλλά πότε μια ταινία σώθηκε από τα εφέ; Δυστυχώς, το «Project Hail Mary» είναι ένα παιδιάστικο μπλοκμπάστερ, μακράν η πιο αδιάφορη ταινία του είδους μετά τις ταινίες της Marvel. Ας ελπίσουμε, πάντως, πως η εμπορική της πορεία θα είναι πράγματι καλή, γιατί το box-office του 2026 στηρίζει σε αυτήν πολλές ελπίδες.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 19-03-2026  |  Διανομή: Feelgood Entertainment