Sundays (Los Domingos)

Η Ainara (Bianca Soroa), μια λαμπρή 17χρονη ιδεαλίστρια, βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι της ζωής της: πρέπει να αποφασίσει τι θα σπουδάσει, ή τουλάχιστον αυτό περιμένει η οικογένειά της. Η ίδια όμως αισθάνεται πως το μέλλον της μπορεί να βρίσκεται αλλού, πιο κοντά στον Θεό.

Το «Sundays (Los Domingos)» είναι μια ταινία που καταπιάνεται με ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα, το οποίο διαθέτει ακόμη πιο ενδιαφέρουσες προεκτάσεις. Η ταινία θέτει το ερώτημα, κατά πόσον ένα παιδί δύναται να αποφασίσει σε τόσο μικρή ηλικία πάνω σε ένα ζήτημα που καθορίσει την πορεία της ζωής του; Αλλά και σε ποιο βαθμό ο γονέας οφείλει να παρεμβαίνει, όταν βλέπει το "λάθος" αυτής της απόφασης αλλά και το αδιέξοδο της προσπάθειάς του να μεταπείσει το παιδί μέσω του διαλόγου και της συζήτησης. Ακόμη πιο δύσκολη καθίσταται η απάντηση όταν μιλάμε για θεολογικό ζήτημα, μιας και η πίστη είναι ένα θέμα βαθύτατα προσωπικό, ριζωμένο στον ψυχισμό του κάθε ανθρώπου, με τα όποια επιχειρήματα να μην είναι ικανά να κλονίσουν την πεποίθηση ενός ατόμου που τη χρειάζεται.

Η de Azua θέλει να μην πάρει σαφή θέση στο παραπάνω ερώτημα, και καλά κάνει. Σκοπός του κινηματογράφου δεν είναι να κουνά το δάκτυλο στο κοινό του, αλλά να θέτει τα ερωτήματα και να καλεί σε απαντήσεις. Όμως, στην προκειμένη περίπτωση, το αποτέλεσμα της απόστασης που παίρνει η Ισπανίδα σκηνοθέτρια από το δράμα και τους χαρακτήρες είναι μια τονικά επίπεδη ταινία φεστιβαλικής κοπής, όπου η δημιουργός μοιάζει εξαφανισμένη πίσω από μια κάμερα που απλώς καταγράφει τις αντιδράσεις των χαρακτήρων. Είναι άλλο η ισότιμη έκθεση των επιχειρημάτων κάθε πλευράς και άλλο η "βγάζω την ουρά μου απέξω" νοοτροπία, και η σκηνοθετική γραμμή του «Sundays (Los Domingos)» μοιάζει να υπαγορεύεται από τη δεύτερη.

Αναπόφευκτα, από αυτήν τη στάση επηρεάζεται και η δραματουργία του φιλμ, η οποία μοιάζει απογυμνωμένη από κορυφώσεις, επαναλαμβανόμενη και μονότονη. Ολόκληρη η ταινία, η οποία μάλιστα διαρκεί σχεδόν δύο εξαντλητικές ώρες, αναλώνεται σε συζητήσεις επί συζητήσεων πάνω στο ίδιο θέμα και με τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα να παρατίθενται στον ίδιο περίπου τόνο. Ο ενεργός θεατής ύστερα από τα 40-50 λεπτά θα παραδώσει πνεύμα, αφού η ταινία δεν αλλάζει με τίποτα τροπάρι. Οι χαρακτήρες μιλάνε όλοι με τον ίδιο τρόπο, σαν να πρόκειται για ένα ενιαίο πρόσωπο, κι αυτό σίγουρα δεν ήταν στις συμβολιστικές προθέσεις της δημιουργού, αλλά προέκυψε λόγω σεναριακής τεμπελιάς.

Τουλάχιστον, διασώζονται μερικώς οι ηθοποιοί της ταινίας, στο βαθμό που μπορεί κανείς να μιλήσει για υποκριτική όταν έχουμε να κάνουμε με τόσο αδιάφορους σεναριακά ρόλους. Η νεαρή Bianca Soroa είναι μια πολύ χαριτωμένη κι ευχάριστη παρουσία, που κερδίζει αβίαστα τη συμπάθεια του θεατή. Η ηθοποιός καταφέρνει να κάνει το ρόλο δικό της και να μην επιτρέπει στο θεατή να αντιληφθεί την ερμηνεία της ως κάτι τεχνητό. Το υπόλοιπο καστ είναι κάτι παραπάνω από ικανοποιητικό, δυστυχώς όμως η σκηνοθέτρια δεν μπόρεσε να τους χαρίσει ρόλους πάνω στους οποίους θα πατούσαν εκείνοι ώστε να ξεδιπλώσουν πλήρως το ταλέντο τους. Δεν μπορούμε να ενδιαφερθούμε για τίποτα από όλα όσα συμβαίνουν σε αυτούς τους χαρακτήρες, γιατί και η ίδια η δημιουργός δε φαίνεται να δίνει δεκάρα.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 26-02-2026  |  Διανομή: Weird Wave