La Grazia

Ο Mariano De Santis (Toni Servillo) είναι ο πρόεδρος της Ιταλίας, ένας άνθρωπος που βρίσκεται στις τελευταίες μέρες της θητείας του και χαίρει γενικού σεβασμού για την ηθική ακεραιότητα και τη συγκρατημένη στάση του στην πολιτική. Χήρος, πιστός καθολικός και πρώην ανώτατος δικαστής, αντιμετωπίζει την εξουσία περισσότερο ως τελετουργικό καθήκον παρά ως πεδίο άσκησης ισχύος. Στο πλευρό του βρίσκεται η κόρη του, Dorotea (Anna Ferzetti), νομικός και η ίδια, η οποία δυσφορεί με τη διαρκή του αναβλητικότητα και την αδυναμία του να πάρει δύσκολες αποφάσεις. Καθώς οι μέρες κυλούν αργά, ο Mariano καλείται να αποφασίσει για τρία κρίσιμα ζητήματα: την υπογραφή ενός νομοσχεδίου για τη νο??ιμοποίηση της ευθανασίας και δύο αιτήματα για προεδρική χάρη, που αφορούν εγκλήματα τα οποία έγιναν μέσα σε συνθήκες ανθρώπινης απόγνωσης.

Από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του μοντέρνου ιταλικού κινηματογράφου, ο Paolo Sorrentino έχει βάλει την υπογραφή του μερικές από τις ωραιότερες ταινίες που μας έχει χαρίσει η γειτονική μας χώρα τα τελευταία 25 χρόνια, από το «The Consequences of Love» (2004) ως το «Il Divo» (2008) κι από το «The Great Beauty» (2013) ως το «The Hand of God» (2021). Φυσικά, δεν είναι όλες του οι δουλειές εξίσου ενδιαφέρουσες, αντίθετα έχει κάνει αρκετές ταινίες που αγγίζουν τη μετριότητα, με αποκορύφωμα το πρόσφατο «Parthenope» (2024), όμως με την τελευταία του ταινία, «La Grazia», ο Ιταλός σκηνοθέτης αγγίζει ίσως την κορυφή του έως τώρα έργου του, φτιάχνοντας μια νηφάλια και ουσιαστική πολιτική δημιουργία που θα μείνει κλασική.

Έχοντας εξασφαλίσει και πάλι τη συνεργασία του εκπληκτικού Toni Servillo, πρωταγωνιστή των καλύτερων ταινιών του, ο οποίος είναι για άλλη μια φορά υποδειγματικός στο ρόλο του Mariano de Santis, ο Sorrentino στήνει πάνω στον ηθοποιό του το πορτρέτο ενός πολιτικού - πρότυπο. Όχι γιατί θέλει να ωραιοποιήσει το αξίωμα που υπηρετεί ο τελευταίος, αλλά γιατί θέλει να μιλήσει για ζητήματα σχετικά με την εξουσία, όπως το αίσθημα ευθύνης, η μοναξιά, η αποφασιστικότητα, η πυγμή, η σημασία του να εξετάζει κανείς ένα ζήτημα πολυπρισματικά, μακριά από την εύκολη συνθηματολογία του απλού κόσμου. Την εξουσία συνοδεύουν αποφάσεις καθοριστικές για εκατομμύρια ζωές, κι αυτό είναι ένα βάρος που μόνο σπουδαίοι άνθρωποι μπορούν να σηκώσουν και να το κάνουν καλά.

Ισορροπώντας επιδέξια ανάμεσα στο προσωπικό του καλλιτεχνικό όραμα και στο σινεμά μεγάλου κοινού, ο Sorrentino καταφέρνει να δημιουργήσει ένα φιλμ ικανό να ευχαριστήσει κοινό ευρέος φάσματος. Οι μόνοι που ίσως να ξενίσει η ταινία, και μάλλον αυτό αποτελεί κομμάτι των προθέσεών της, είναι όσοι αρέσκονται σε πολιτικές ταινίες που αναλώνονται στην οργή, τη συνθηματολογία και τη μονόπλευρη εξέταση σοβαρών ζητημάτων. Το «La Grazia» προτιμά τους χαμηλούς τόνους, τον εξανθρωπισμό της εξουσίας, την απονομή προσώπου και ανθρώπινων χαρακτηριστικών στους έχοντες την πολιτική εξουσία, αντί για τον εύκολο αντιδραστισμό και την ξεπερασμένη αντιπολίτευση για χάρη της αντιπολίτευσης.

Θέλει ωριμότητα για να καταλάβεις και να εκτιμήσεις μια ταινία όπως αυτή, θέλει όμως και ωριμότητα για να την κάνεις. Και ο Paolo Sorrentino αποδεικνύει ότι έχει ωριμάσει πολύ σαν δημιουργός, για να φτάσει στο σημείο να παραδώσει ένα τέτοιο φιλμ. Ίσως το «La Grazia» να μην είναι ακριβώς για όλους, είναι όμως για εκείνους που πρέπει και που εκείνο θέλει να συγκινήσει. Για τον γράφοντα, το νέο φιλμ του Ιταλού κινηματογραφιστή εγγράφηκε ήδη ως μια από τις καλύτερες ταινίες της ελληνικής διανομής μέσα στην τρέχουσα χρονιά, μια πολιτική ταινία όπως πρέπει να είναι οι πολιτικές ταινίες, που φιλοδοξεί και καταφέρνει να προκαλέσει τον στοχασμό και όχι τη φανατική, τυφλή υιοθέτηση συγκεκριμένης θέσης.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 26-02-2026  |  Διανομή: Rosebud.21