Renoir (Runowaru)

Το 1987 στο Τόκιο, ένα ξεχωριστό κι ευαίσθητο εντεκάχρονο κορίτσι (Yui Suzuki) προσπαθεί να συμφιλιωθεί με τη σοβαρότητα της κατάστασης της υγείας του πατέρα της, ενώ η μητέρα της ασχολείται πολλές ώρες με τη δουλειά της και οι ενήλικες γύρω της αποτελούν ένα μυστήριο που θέλει να εξερευνήσει.

Τρία χρόνια μετά το «Plan 75», την πολύ ενδιαφέρουσα ταινία που την έβαλε στο χάρτη των πολυαναμενόμενων δημιουργών, η Γιαπωνέζα Chie Hayakawa επιστρέφει με τη νέα της ταινία, το «Renoir», ένα φιλμ ενηλικίωσης και αυτό-ανακάλυψης. Ταυτόχρονα, και μια ταινία αφόρητα φεστιβαλικής κοπής, η οποία μοιάζει ανήμπορη να απεγκλωβιστεί από τις επιρροές της, που ξεκινούν από τον Yasujiro Ozu και φτάνουν ως τον Hirokazu Kore-eda. Καμία περαιτέρω σύγκριση, πάντως, δε χωρεί ανάμεσα στο έργο των προαναφερθέντων, σπουδαίων Ιαπώνων δημιουργών και στο μονότονο, ανιαρό, φλύαρο φιλμ της Hayakawa, που δεν καταφέρνει να μετατρέψει την καθημερινότητα της ηρωίδας της σε πραγματικά ενδιαφέρον θέαμα.

Οι ταινίες, άλλωστε, των Ozu και Kore-eda μπορεί να εδράζονταν σε στιγμές της καθημερινότητας, όμως οι δημιουργοί τους ήξεραν να τις μετατρέπουν σε στιγμές οικουμενικής, διαχρονικής ποίησης μέσα από τη συνθετότητα της ματιάς τους. Η Hayakawa θεωρεί δεδομένο ότι η αφήγησή της μας ενδιαφέρει και εντάσσει σε αυτήν ένα σωρό στοιχεία που δεν δένουν καλά μεταξύ τους. Το αποτέλεσμα μοιάζει με ένα κενό δίωρο φτιαγμένο για να ταλαιπωρήσει τα μάτια και τις αισθήσεις του φεστιβαλικού κοινού. Στην πραγματικότητα, η ιστορία της Fuki Okita αντλεί συγκινησιακή δύναμη μόνο από το γεγονός ότι ο πατέρας της είναι άρρωστος, κάτι ηθικά συζητήσιμο από μεριάς της δημιουργού.

Ευτυχώς, υπάρχει ένα στοιχείο άξιο αναφοράς στην ταινία, το οποίο καθιστά την παρακολούθησή της σχετικά ανεκτή. Αυτό δεν είναι άλλο από την ερμηνεία της Yui Suzuki, της (ούτε) έφηβης πρωταγωνίστριας που αφοπλίζει και αποστομώνει με τη φυσικότητα της παρουσίας της. Πρόκειται, χωρίς υπερβολή, για μια από τις καλύτερες παιδικές ερμηνείες που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια σε σινεμά και τηλεόραση. Η Suzuki μοιάζει να μην παίζει καν, αλλά να έχει βιώσει και αφομοιώσει το ρόλο στο βαθμό που μόνο ενήλικες ηθοποιοί συνήθως καταφέρνουν. Μακάρι να βρει μπροστά της συνεργασίες και ρόλους αντάξιους του ταλέντου που, κατά τα φαινόμενα διαθέτει.

Δυστυχώς, το «Renoir», ενώ ήταν μια από τις πιο πολυαναμενόμενες ταινίες του φεστιβαλικού κυκλώματος για το 2025, αποδείχθηκε, για αυτόν το θεατή τουλάχιστον, μεγάλη απογοήτευση. Το ιαπωνικό σινεμά δε μας έχει συνηθίσει σε τόσο φλύαρες και μονόχνωτες δημιουργίες. Τουλάχιστον, όμως, έτσι θα μάθουμε να μην έχουμε δεδομένους δημιουργούς σαν τον Hirokazu Kore-eda, ικανούς να μετατρέπουν την πεζή καθημερινότητα σε φιλμική ποίηση. Μακάρι και η Chie Hayakawa, από την επόμενη κιόλας ταινία της, να ξαναβρεί τον καλό εαυτό που επέδειξε με το «Plan 75» και να μας τραβήξει εκ νέου την προσοχή, αποζημιώνοντας για την απογοήτευση που μας πρόσφερε με το εν λόγω φιλμ.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 11-12-2025  |  Διανομή: One From The Heart