If I Had Legs I'd Kick You

Η Linda (Rose Byrne), θεραπεύτρια και μητέρα, προσπαθεί να διαχειριστεί ταυτόχρονα τη μυστηριώδη ασθένεια του παιδιού της, τον απόντα σύζυγο (Christian Slater), την εξαφάνιση μιας ασθενούς και την ολοένα και εχθρικότερη σχέση με τον δικό της θεραπευτή (Conan O' Brien). Καθώς οι κρίσεις συσσωρεύονται, η Linda χάνει την αίσθηση της πραγματικότητας, επιτρέποντας σε εμάς να δούμε τον κόσμο μέσα από τη δική της στρεβλή, απεγνωσμένη οπτική.

Ένα από τα βασικότερα πράγματα που μαθαίνει κανείς όταν αρχίζει να μελετά τους μηχανισμούς της κινηματογραφικής αφήγησης, είτε σπουδάζοντας σε σχολή κινηματογράφου είτε μελετώντας από μόνος του, είναι ότι κάθε αφήγηση εκτυλίσσεται με δύο τρόπους, όσον αφορά στον κεντρικό της χαρακτήρα. Είτε ο τελευταίος ξεκινά από ένα χαμηλό σημείο, φτάνει σε ένα υψηλό στη μέση της ταινίας, ξαναπέφτει και ξανασηκώνεται στο φινάλε, είτε ανάποδα. Το μοτίβο αυτό επιδέχεται παραλλαγές, σημασία έχει, όμως, ότι κάθε κινηματογραφικός χαρακτήρας διέρχεται από εναλλαγές στην κατάστασή του, κοινώς βιώνει το χολιγουντιανά λεγόμενο "character arc" του, από το οποίο πηγάζει η ιστορία που αφηγείται η ταινία.

Στο «If I Had Legs I'd Kick You», τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της Mary Bronstein, η ηρωίδα (μια εκπληκτική Rose Byrne) ξεκινά από το σημείο 0, καταλήγει στο σημείο 0 και σε όλη τη διάρκεια της ταινίας βρίσκεται στο σημείο 0. Δεν υπάρχει character arc, και κατά συνέπεια δεν υπάρχει ιστορία. Το σενάριο είναι μια ατέλειωτη γκρίνια, μιζέρια και υστερία, που ατυχώς προσπαθεί να μοιάσει σε πολύ καλύτερες φεμινιστικές ταινίες του παρελθόντος, όπως το «Wanda» (1970) της Barbara Loden ή το «A Woman Under the Influence» (1974) του John Cassavetes. Αν αναλύσετε τα σενάρια εκείνων των ταινιών στα δομικά τους μέρη, θα διαπιστώσετε πως το παραπάνω σχήμα εφαρμόζει τέλεια.

Δεν πρόκειται για άστοχη επιλογή θέματος, ούτε η δική μας κριτική στρέφεται κατά αυτού. Κάθε θέμα μπορεί να γίνει ενδιαφέρον ή αδιάφορο, ανάλογα με τον τρόπο που το χειρίζεται ο δημιουργός και εκεί οφείλει να εστιάζει κάθε κριτική. Ο τρόπος, λοιπόν, της Bronstein είναι εξαντλητικός για τις αντοχές του θεατή, καθώς το "μήνυμα" της ταινίας είναι κατανοητό από το πρώτο 20λεπτο και δεν εμπλουτίζεται στη συνέχεια. Η σκηνοθέτρια "μαστιγώνει" αλύπητα την ηρωίδα της, και μαζί τα νεύρα του κοινού, αφού κάθε σκηνή καταλήγει σε φωνές, καυγάδες, ταλαιπωρία και μπελάδες. Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο, καμία αχτίδα αισιοδοξίας, καμία απολύτως ισορροπία στη δραματουργία.

Τουλάχιστον, διασώζεται πλήρως το cast της ταινίας και φυσικά η πρωταγωνίστρια, Rose Byrne. Η ερμηνεία της είναι καθηλωτική και δίκαια έχει μπει στη συζήτηση περί βραβείων, που θα καταλήξει σίγουρα σε υποψηφιότητα για Oscar - ακόμα και το αγαλματίδιο μπορεί να διεκδικήσει, αν και φαβορί είναι η Jessie Buckley του επερχόμενου «Hamnet» της Chloe Zhao, το οποίο δεν έχουμε δει ακόμη. Αλλά και το υπόλοιπο cast είναι εξαιρετικό, με τον κωμικό Conan O' Brien να υποδύεται, σε κόντρα ρόλο, έναν αντιπαθέστατο ψυχαναλυτή και τον Christian Slater να πραγματοποιεί καλοδεχούμενο comeback στις ταινίες αξιώσεων (έστω κι αν αυτές δεν εκπληρώνονται) με ένα σύντομο πέρασμα ως σύζυγος της ηρωίδας.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 11-12-2025  |  Διανομή: Σπέντζος  |  Επίσημο Site