Christy (2025)

Ο 17χρονος Christy (Danny Power) αναγκάζεται να μετακομίσει με τον μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό του (Diarmuid Noyes), αφού τον έδιωξαν από την ανάδοχη οικογένειά του στα προάστια. Ενώ ο αδελφός του βλέπει τη συμφωνία ως προσωρινή, ο Christy αρχίζει να νιώθει σαν στο σπίτι του στην εργατική βόρεια πλευρά του Κορκ, κάνοντας φίλους και επανασυνδέοντας το παρελθόν του μέσω της φαινομενικά πιο διεφθαρμένης ευρύτερης οικογένειάς του. Αποφασισμένος να δώσει στον Christy ένα καλύτερο μέλλον, ο αδελφός του αντιμετωπίζει δύσκολες επιλογές που θα μπορούσαν να προκαλέσουν διχόνοια ανάμεσά τους.

Το ιρλανδικό σινεμά, τα τελευταία χρόνια, μοιάζει να δημιουργεί σχολή που θα μας απασχολήσει για καλούς λόγους στο άμεσο μέλλον. Είτε με ταινίες τρόμου («A Dark Song», «The Hole in the Ground»), είτε με διασκευές λογοτεχνικών έργων της σύγχρονης εγχώριας παραγωγής («The Quiet Girl», «Small Things Like These»), είτε με νεορεαλιστικά δράματα όπως το «Christy», μια εθνική κινηματογραφία βρίσκεται σε πλήρη άνθιση και είναι ίσως θέμα χρόνου να πάρουμε μια πραγματικά μεγάλη ταινία από εκεί. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Brendan Canty, ωστόσο, δεν είναι απλά άλλο ένα νεορεαλιστικό δράμα που αποσκοπεί στην πρόκληση δυσάρεστων συναισθημάτων στο θεατή μέσω της επίδειξης των συμφορών που έχουν βρει τον κεντρικό του χαρακτήρα.

Αντίθετα, το «Christy» είναι ένα πολύ feelgood φιλμ, ο δημιουργός του οποίου εμφανώς πιστεύει στις δεύτερες ευκαιρίες και στην έμφυτη, στον καθένα μας, καλοσύνη. Ως εκ τούτου, η κοινότητα φτωχοδιαβόλων στην οποία τοποθετείται η δράση της πρώτης του μεγάλου μήκους ταινίας αποτελείται από ανθρώπους που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, αλλά δεν παύουν να ελπίζουν, να απολαμβάνουν όσα έχουν, να βρίσκουν παρηγοριά στους δεσμούς αγάπης, φιλίας και αλληλεγγύης που αναπτύσσουν. Κι αν στα διεφθαρμένα ξαδέλφια του αντι-ήρωα της ταινίας ο Canty εντοπίζει την κλίση ορισμένων μελών της κοινωνίας μας προς τη βία και την παραβατικότητα, κι εκεί ακόμα δεν αργεί να εντοπιστεί ο σπόρος του καλού, ο οποίος τελικά θα κάνει τη διαφορά και θα παίξει καταλυτικό ρόλο στην πλοκή.

Η αλήθεια είναι πως αυτό το κομμάτι της ταινίας είναι και το λιγότερο καλοδουλεμένο, καθώς η μεταστροφή ενός συγκεκριμένου χαρακτήρα μοιάζει κάπως εκβιαστική. Πρόκειται, εντούτοις για πταίσμα μιας ταινίας που ό,τι χάνει σε σεναριακή πρωτοτυπία και επιμέλεια το κερδίζει πίσω χάρη στη μεγάλη καρδιά που διαθέτει. Μια σειρά από πολύχρωμους χαρακτήρες, τους οποίους ενσαρκώνουν ηθοποιοί που πρέπει να επιλέχθηκαν ύστερα από πολύ προσεκτική διαδικασία casting, στελεχώνουν το θίασο της ταινίας, αλλά την παράσταση κλέβει με άνεση το παιδί με ειδικές ανάγκες που διαθέτει αναπηρικό καροτσάκι στα χρώματα της Chelsea, ξεστομίζει όλες τις απολαυστικές, κάφρικες ατάκες και καταλήγει να εντυπωθεί ως ο πλέον αξιομνημόνευτος χαρακτήρας.

Με κέφι, μπρίο και τρυφερότητα, ο Brendan Canty συστήνεται στο κοινό ως ακόμα ένας ενδιαφέρων Ιρλανδός κινηματογραφιστής. Αφήνοντας ικανοποιητικότατες εντυπώσεις με το ντεμπούτο του, υπόσχεται πράγματα για το μέλλον. Κι αν στην Ιρλανδία το σινεμά συνεχίσει να ανθεί και να εξελίσσεται όπως βλέπουμε να γίνεται τα τελευταία χρόνια, τότε πολύ σύντομα ακόμα και καλές ταινίε??, όπως το «Christy», θα ωχριούν μπροστά στα ωραία πράγματα που έχουμε να δούμε. Σε μια εποχή που η έννοια της "εθνικής κινηματογραφίας" τείνει να εκλείψει, θα ήταν ευχής έργον μια ολοκαίνουργια τέτοια να συστηθεί στο κοινό μέσω των φεστιβάλ και της διανομής. Έχουμε το βλέμμα στραμμένο στην εν λόγω παραγωγή, πιστεύουμε θα ξαναμιλήσουμε για αυτήν πολύ σύντομα.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 04-12-2025  |  Διανομή: Weird Wave