Anniversary

Μια δεμένη οικογένεια βρίσκεται παγιδευμένη στην αναταραχή ενός αμφιλεγόμενου ανερχόμενου κινήματος γνωστού ως "Η Αλλαγή". Η Ellen (Diane Lane) και ο Paul (Kyle Chandler) βλέπουν τις ζωές τους να καταρρέουν όταν η πρώην μαθήτρια της Ellen, Liz (Phoebe Dyvenor), επανεμφανίζεται κι αρχίζει να βγαίνει με τον γιο τους (Dylan O' Brien). Καθώς η Liz γίνεται μέλος της οικογένειας Taylor, οι εντάσεις αυξάνονται και η αφοσίωση δοκιμάζεται. Ο ρόλος της Liz στην "Αλλαγή" φέρνει στην επιφάνεια υποβόσκουσες συγκρούσεις, ξετυλίγοντας τον ιστό της οικογένειας, ακριβώς τη στιγμή που το ίδιο το έθνος βρίσκεται σε μια περίοδο ανησυχητικής και δύσκολης αβεβαιότητας.

Θυμάστε τον κυριούλη που είχε εισβάλει το 2020 στο Καπιτώλιο, αρνούμενος να δεχθεί ότι ο Donald Trump ηττήθηκε σε εκείνες τις εκλογές; Έστω ότι του δίνει κάποιος παραγωγός το budget που επιθυμεί ώστε να γυρίσει οποιαδήποτε ταινία θέλει, για να εκφράσει τις πολιτικές του ανησυχίες. Έχουμε βάσιμους λόγους να πιστεύουμε ότι το αποτέλεσμα θα προέκυπτε αισθητά λιγότερο συνωμοσιολογικό, υπερβολικό, ρηχό και γελοίο από το «Anniversary», την απαράδεκτη νέα ταινία του Πολωνού Jan Komasa, ο οποίος, έξι χρόνια πριν, είχε παραδώσει το αξιολογότατο «Corpus Christi» και τώρα, στο αγγλόφωνο αυτό φιλμ του, τα κάνει μαντάρα. Τι ακριβώς είναι, όμως, το «Anniversary»;

Είναι ένα φιλμ βασισμένο σε υποσχόμενο concept, το οποίο θα μπορούσε να δώσει ακόμα εξαιρετική ταινία πάνω στο κλίμα πόλωσης που χαρακτηρίζει το δημόσιο διάλογο στις μέρες μας, στα χνάρια των πρόσφατων «One Battle After Another» και «After the Hunt». Μόνο που, αντί για το μαύρο χιούμορ και την κριτική ματιά των Paul Thomas Anderson και Luca Guadagnino, ο Komasa σκοντάφτει σε όλα τα σφάλμα??α που οι συνάδελφοί του απέφυγαν δεξιοτεχνικά: ακραία σχηματικοί χαρακτήρες, που βροντοφωνάζουν τι συμβολίζει ο καθένας τους, ρητορεία, διδακτισμός, διχαστικός λόγος, προφανής διαχωρισμός των χαρακτήρων σε "καλούς" και "κακούς", εξωπραγματικά σκηνικά, υπερβολές, γραφικότητες. Και πάνω απ' όλα, μια αφόρητη, καταστροφική σοβαροφάνεια.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ακόμα και το ικανό καστ δεν μπορεί να διασώσει τα προσχήματα. Θα περίμενες η Diane Lane, ο Kyle Chandler και ο Dylan O' Brien, έστω, να προσδώσουν κάτι ενδιαφέρον στην ταινία, όμως το σενάριο τους δίνει τόσο ρηχούς χαρακτήρες να ερμηνεύσουν και ο σκηνοθέτης τους καθοδηγεί προς την καρικατούρα σε τόσο ακραίο βαθμό, που το αποτέλεσμα είναι, και εδώ, γελοίο αν όχι εκνευριστικό. Η πιο ανεκτή ερμηνεία είναι εκείνη του Ο' Brien, ο οποίος, όμως από ένα σημείο και μετά γίνεται επίσης σχηματικός και γραφικός. Αδυνατούμε να αντιληφθούμε τι είδαν όλοι αυτοί οι ηθοποιοί στο συγκεκριμένο σενάριο και δέχθηκαν να συμμετάσχουν.

Το «Anniversary» είναι μια liberal αρλούμπα που καταλήγει να μοιάζει πιο συνωμοσιολογική, "ψεκασμένη" και αμπελοφιλοσοφική από τους ανθρώπους που υποτίθεται πως στηλιτεύει. Ενώ θεωρητικά στοχεύει να σατιρίσει την ξενοφοβία, το ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία της μιας πλευράς, καταντά στα ίδια και χειρότερα. Εν τέλει, αντί για μια μεγάλη καλλιτεχνική δημιουργία που θα κοιτάζει τα πράγματα με αποστασιοποιημένη και κριτική ματιά, καταθέτοντας μια ώριμη οπτική, το φιλμ του Komasa επιλέγει την εύκολη λύση της άκριτης υιοθέτησης θέσης, της αγιοποίησης μιας πλευράς και της δαιμονοποίησης της άλλης, με αποτέλεσμα το ίδιο το έργο να μικραίνει μέχρι που γίνεται μια ασημαντότητα, ένα φιλμ κάκιστο, ενδεχομένως το χειρότερο της χρονιάς.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 30-10-2025  |  Διανομή: Σπέντζος