Salvable

Ένας παλαίμαχος πυγμάχος (Toby Kebbell), πληγωμένος σωματικά και ψυχικά, βλέπει τα όνειρα και τις σχέσεις του να βρίσκονται στο χείλος της καταστροφής. Με την καριέρα του σε πτώση και το παρελθόν του να τον στοιχειώνει, παρασύρεται ξανά σε σκοτεινά μονοπάτια. Εκεί, θα βρεθεί αντιμέτωπος με τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής του - να παλέψει για την αγάπη, την ελπίδα και την οικογένειά του.

Το μεγάλου μήκους σκηνοθετικό ντεμπούτο των Bjorn Franklin και Johnny Marchetta είναι εκείνος ο τύπος ταινίας που δεν κάνει ακριβώς κάτι λάθος, δεν είναι σε καμία περίπτωση κακή, ταυτόχρονα όμως δεν είναι και καλή, αφού δεν έχει κάτι νέο να προσφέρει, δεν ξεφεύγει από την πεπατημένη, δεν απελευθερώνεται από τη σκιά των επιρροών της. Τα σημεία αναφοράς εδώ είναι βεβαίως τα πυγμαχικά δράματα, από τα πιο γνωστά σαν το «Fat City» (1972) του John Huston, το «Rocky» (1976) του John Avildsen, το «Raging Bull» (1980) του Martin Scorsese ή το «Million Dollar Baby» (2004) του Clint Eastwood», έως τα λιγότερο προβεβλημένα σαν το «Body and Soul» (1947) του Robert Rossen, ή το «The Set-Up» (1949) του Robert Wise.

Όλες οι παραπάνω ταινίες χρησιμοποιούν το άθλημα του μποξ ως μια πρόφαση, προκειμένου να κάνουν κοινωνικό δράμα, να φιλοτεχνήσουν ένα μικρόκοσμο, να μιλήσουν για την ανθρώπινη συνθήκη, παρομοιάζοντας τη ζωή του απλού, λαϊκού ανθρώπου με ένα διαρκές ρινγκ. Αυτό προσπαθούν να κάνουν και οι Bjorn Franklin και Johnny Marchetta στο «Salvable», μόνο που εδώ το πρόβλημα είναι πως το δράμα που έχουν εφεύρει για τον χαρακτήρα τους είναι τετριμμένο. Η σκηνοθεσία της ταινίας είναι καλαίσθητη, η φωτογραφία ατμοσφαιρική, ο ρυθμός της αφήγησης αρκετά καλός σε σημείο να μην επιτρέπει στο θεατή να βαρεθεί ούτε στιγμή και οι ερμηνείες ικανοποιητικές.

Κι όμως, η ίδια η ιστορία είναι υπερβολικά οικεία, οι χαρακτήρες μοιάζουν αντίγραφα εκείνων στις ταινίες που προαναφέρθηκαν και η κλιμάκωση δεν επιφέρει τον απαιτούμενο συναισθηματικό αντίκτυπο, ακριβώς επειδή όσα έχουμε παρακολουθήσει είναι χιλιοειδωμένα. Η εσωτερική σύγκρουση του πρωταγωνιστή μας, οι εντάσεις στο οικογενειακό και κοινωνικό του περιβάλλον και ο τρόπος με τον οποίο αυτές επηρεάζουν τις επιδόσεις και τη συμπεριφορά του στο ρινγκ είναι ο πυρήνας του σεναρίου, δεν διαθέτουν εντούτοις την παραμικρή πρωτοτυπία. Η ίδια η ταινία μοιάζει διχασμένη ανάμεσα στο θέαμα μεγάλου κοινού και στο καθαρά φεστιβαλικό ύφος, με ορισμένες συζητήσιμες σκηνοθετικές επιλογές, όπως η διαρκώς χεράτη κάμερα.

Πάντως τα ονόματα των Franklin και Marchetta τα σημειώνουμε, γιατί ταλέντο διαθέτουν, στιλ επίσης μάλλον, και πιθανότατα θα ξανακούσουμε για εκείνους στο μέλλον, ελπίζουμε με καλύτερες ταινίες. Πρέπει να προσέξουν λίγο τα σενάριά τους, να τα εμποτίσουν με φρέσκες ιδέες και να εισάγουν ενδιαφέροντες χαρακτήρες, προκειμένου να παραδώσουν κάτι πραγματικά αξιομνημόνευτο. Αυτόν που δεν ξέρουμε αν πρέπει να σημειώσουμε είναι ο Shia La Beouf, ο οποίος, μετά το cancel που έφαγε για σεξουαλική παρενόχληση, φαίνεται να βρίσκει ρόλους μόνο σε ταινίες ανεξάρτητης χρηματοδότησης («Megalopolis» του Francis Ford Coppola) ή εντελώς φεστιβαλικής στόχευσης, όπως το «Salvable». Τουλάχιστον, είναι αξιοπρεπής στο ρόλο του, έστω κι αν τον διεκπεραιώνει στον αυτόματο πιλότο.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 01-05-2025  |  Διανομή: Neo Films