Kraven The Hunter

Από μικρό παιδί, ο Sergei Kravinoff (Aaron Taylor - Johnson) είχε κακή σχέση με τον πατέρα του (Russell Crowe), οποίος διαρκώς τον υποτιμούσε. Ύστερα από ένα ατύχημα που παραλίγο να του κοστίσει τη ζωή, ο Sergei εγκαταλείπει την οικογένειά του για να φτιάξει αλλού τη ζωή του. Συνειδητοποιεί, ωστόσο, πως κάτι έχει αρχίσει να αλλάζει μέσα του και έχει αποκτήσει δυνάμεις που δε διέθετε στο παρελθόν. Όταν ένας ύποπτος τύπος ονόματι "Ρινόκερος" (Alessandro Nivola) βάζει τους άνδρες του να απαγάγουν τον αδελφό του Sergei, Dimitri (Fred Hechinger), ο Sergei, γνωστός πλέον και ως Kraven ο Κυνηγός, θα χρησιμοποιήσει τις νέες του ικανότητες για να τον διασώσει.

Στα πλαίσια της εργολαβίας που έχει πάρει η Sony τους αντιπάλους του Spider-Man στα κόμικς της Marvel, και μετά τον Venom (που πρόσφατα ολοκληρώθηκε σαν τριλογία), τον Morbius και τη Madame Web, ο Kraven the Hunter λαμβάνει τη δική του σόλο ταινία. Αν έχετε δει ένα από τα φιλμ των προαναφερθέντων χαρακτήρων, καταλαβαίνετε πού κινούνται ποιοτικά και τι πρέπει να περιμένετε από το φιλμ του J. C. Chandor («All Is Lost»), ενός αξιόλογου σκηνοθέτη που η κατάσταση της σημερινής βιομηχανίας του Χόλιγουντ ανάγκασε να αφιερώσει σοβαρό διάστημα της ζωής και της καριέρας του σε ένα project καθόλου αντιπροσωπευτικό των ενδιαφερόντων του και ελάχιστα αντάξιο του ταλέντου του. Κι αν το όνομά του ήταν το μόνο στοιχείο που γεννούσε εκ των προτέρων κάποιες προσδοκίες σχετικά με το εν λόγω έργο, αυτές διαψεύστηκαν λίγα λεπτά μετά την έναρξη της προβολής.

Το «Kraven the Hunter» είναι ακόμα ένα υπερηρωικό origin story που θυμίζει, αισθητικά και αφηγηματικά, τόσα και τόσα άλλα. Έχουμε τον ήρωα με την προβληματική παιδική ηλικία, τη δυσλειτουργική οικογένεια, την απόκτηση νέων δυνάμεων ως αλληγορία για την ενηλικίωση του πρωταγωνιστή, το love interest, τους σατανικούς (και σχηματικούς) κακούς, τις προβλέψιμες ανατροπές, τις προδοσίες από χα??ακτήρες που νομίζαμε ότι ανήκουν στο στρατόπεδο των "καλών". Ακριβώς, όμως, επειδή όλα αυτά τα έχουμε ξαναδεί ακριβώς έτσι σε παλαιότερες ταινίες, τίποτα δε μας εκπλήσσει πραγματικά και η ταινία κυλά ανιαρά, μέχρι το καθόλου συναρπαστικά κλιμακούμενο φινάλε. Στην πραγματικότητα, κι ενώ το σενάριο εκτελεί τις συνταγές του είδους με συνέπεια, δε δίνουμε δεκάρα για τον ήρωα και τις περιπέτειές του.

Σε αυτό το τελευταίο συμβάλλει και η σκηνοθεσία, η οποία είναι άνευρη και επίπεδη, απόρροια, προφανώς, της βαρεμάρας του ίδιου του Chandor. Σε άλλες υπερηρωικές ταινίες του πρόσφατου παρελθόντος, όπως για παράδειγμα στο «Doctor Strange in the Multiverse of Madness» (2022) του Sam Raimi, τα κλισέ του σεναρίου επισκιάζονταν από την ευρηματική σκηνοθεσία. Εδώ, όχι απλά δεν έχουμε καμία σκηνή δράσης της προκοπής, αλλά σε πολλές περιπτώσεις το ακαλαίσθητο CGI και το κακό μοντάζ δημιουργούν μια οπτικοακουστική κακοφωνία που θέλεις απλά να τελειώσει. Είναι δύσκολο να πιστέψεις ότι ο σκηνοθέτης του ατμοσφαιρικού γκανγκστερικού φιλμ «A Most Violent Year» έβαλε την υπογραφή του σε μια τόσο αποκρουστική, στην όψη, ταινία, γεμάτη κακοφωτισμένα πλάνα και κακά ειδικά εφέ.

Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Aaron Taylor - Johnson, ο οποίος διαθέτει τη στόφα του σταρ, και του Fred Hechinger, που απολαύσαμε πρόσφατα και στο Gladiator II του Ridley Scott, ούτε καν η υπέροχα γελοία ρωσική προφορά του Russell Crowe ή παλιομοδίτικες ατάκες όπως το "Three, motherfucker" δεν αρκούν για να διασώσουν μια σοβαροφανή, γεμάτη κλισέ υπερηρωική περιπέτεια που επιχειρεί ακόμα ένα "ξέπλυμα" σε έναν δημοφιλή "κακό" των κόμικς, παρουσιάζοντάς τον ως ένα άτυχο παιδί που δεν το αγαπούσε ο μπαμπάς του. Όταν τα στούντιο καταλάβουν πως, στο σινεμά δράσης, τους "κακούς" τους θέλουμε "κακούς γιατί έτσι", τότε μπορεί να ξαναδούμε καλή ταινία του είδους από το Χόλιγουντ.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 12-12-2024  |  Διανομή: Feelgood Entertainment  |  Επίσημο Site