Here

Παρακολουθούμε την εξέλιξη ενός πολύ συγκεκριμένου σημείου γης, κάπου στην αμερικανική ήπειρο. Από την εποχή των δεινοσαύρων, όταν ο κομήτης που αφάνισε το είδος προσγειώθηκε στην περιοχή, μέχρι την εποχή του COVID-19 και του "Black Lives Matter", βλέπουμε το σημείο καθώς αλλάζει μορφή και κάτοχο: ινδιάνικος καταυλισμός, στρατόπεδο των επαναστατών κατά τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας και, τελικά, σπίτι που αλλάζει διαρκώς χέρια και στεγάζει ανθρώπινες ιστορίες και συναισθήματα. Καθώς ο 19ος αιώνας δίνει τη θέση του στον 20ό, οι πρωτοπόροι εφευρέτες ρίχνονται στις φλόγες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου κι η ανθρωπότητα προσπαθεί να ορθοποδήσει ξεπερνώντας τις πληγές του Β' Παγκοσμίου, το σπίτι μένει σταθερό και αμετακίνητο.

Παρακολουθήσαμε το «Here», τη νέα ταινία του Robert Zemeckis, όχι χωρίς μια αρνητική προκατάληψη, εξαιτίας των πολύ κακών κριτικών που έχει αποσπάσει από την πλειοψηφία των ξένων συναδέλφων. Οι πρόσφατες δουλειές του Αμερικανού σκηνοθέτη, άλλωστε, δεν ανήκουν στις καλύτερες που έχει υπογράψει: το «Welcome to Marwen» (2018), το «The Witches» (2020) και το «Pinnocchio» (2022) είναι έργα ενός ευσυνείδητου επαγγελματία, πολύ μακριά όμως από τον παθιασμένο πειραματιστή των πρώτων ταινιών του. Το γεγονός ότι η νέα του δημιουργία είναι βασισμένη πολύ στην τεχνολογία (οι πρωταγωνιστές Tom Hanks και Robin Wright περνούν από την αμφιλεγόμενη διαδικασία του de-aging), μας έκανε επιπλέον επιφυλακτικούς.

Παρόλα αυτά, εκείνο που αντικρύσαμε είναι μια από τις ωραιότερες αμερικανικές ταινίες της χρονιάς. Ένα συγκινητικό, πανέμορφο φιλμ που επαναφέρει τη λογική ενός Frank Capra ή ενός πρώιμου Steven Spielberg, παραδίδοντας το θεατή σε μια αφήγηση γεμάτη θαλπωρή. Χωρίς να απουσιάζει μια γλυκόπικρη αίσθηση, μια δηκτική ειρωνεία εκ μέρους του Zemeckis για την αδυναμία του ανθρώπου να ξεφύγει από τους κοινωνικούς παράγοντες που τον καθορίζουν (ιδιοφυές το εύρημα της ακίνητης κάμερας καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας), το «Here» είναι ένα φιλμ που σου ζεσταίνει την ψυχή και σε αφήνει να βγεις από την αίθουσα γεμάτος και έχοντας απολαύσει μόλις μια εμπειρία χωρίς όμοιά της.

Στο σημείο αυτό, πρέπει να δώσουμε εύσημα στον Zemeckis ο οποίος, 46 ολόκληρα χρόνια μετά την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, εξακολουθεί να κάνει ταινίες που δοκιμάζουν τα αφηγηματικά και τεχνολογικά όρια του σινεμά. Στο «Here», ο σκηνοθέτης πειραματίζεται σε δύο επίπεδα: πρώτον, όσον αφορά στο ύφος, με την ακίνητη κάμερα που κάθε άλλο παρά gimmick αποτελεί. Δεύτερον, όσον αφορά στα εφέ, όπου εξελίσσει την τεχνολογία του de-aging και την πηγαίνει σε άλλο επίπεδο, ωθώντας μας να αναλογιστούμε πως δεν πρέπει, τελικά, να φοβόμαστε τόσο αυτήν την εξέλιξη, αφού, όπως τόσες άλλες στην ιστορία του κινηματογράφου, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο στα χέρια των κατάλληλων δημιουργών.

Από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της φετινής κινηματογραφικής σοδειάς, άδικα υποτιμημένο από την πλειοψηφία της κριτικής και κλειδωμένο ως μια από τις αγαπημένες μας ταινίες της χρονιάς που πλησιάζει στο τέλος της, το «Here» είναι η επιστροφή του Robert Zemeckis στη φόρμα, οκτώ χρόνια μετά το, εξίσου αδικημένο, «Allied» (2016). Καταλαβαίνουμε απόλυτα πως η μερίδα εκείνη της κριτικής που απεχθάνεται τις ταινίες οι οποίες στηρίζονται στα συναισθήματα που προκαλούν στο κοινό θα βρει το φιλμ απεχθές, όμως το αμερικανικό σινεμά στηρίχθηκε από την αρχή της πορείας του στους μεγάλους αφηγητές που ήξεραν να ελέγχουν τις συναισθηματικές αντιδράσεις του κοινού τους και ο Zemeckis, με το καινούργιο του πόνημα, αποδεικνύει ότι ήταν και παραμένει τέτοιος.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 12-12-2024  |  Διανομή: Σπέντζος  |  Επίσημο Site