Conclave

Ο Καρδινάλιος Lawrence (Ralph Fiennes) αναλαμβάνει να φέρει σε πέρας τις διαδικασίες που προβλέπει το πρωτόκολλο μετά τον αναπάντεχο θάνατο του αγαπητού Πάπα. Όταν οι πιο ισχυροί ηγέτες της Καθολικής Εκκλησίας έχουν συγκεντρωθεί όλοι μαζί από όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης κι έχουν κλειδωθεί στους διαδρόμους του Βατικανού, ο Lawrence αποκαλύπτει μια σειρά από απόρρητα μυστικά καλά κρυμμένα στα ντουλάπια του νεκρού Πάπα. Μυστικά, όλα τους, που θα μπορούσαν να κλονίσουν τα θεμέλια της Εκκλησίας. Καθώς το Κονκλάβιο, η διαδικασία εκλογής νέου Ποντίφικα, βρίσκεται σε εξέλιξη, ο Καρδινάλιος καλείται να επιλέξει πού θα παραχωρήσει την στήριξή του και με ποιους θα συγκρουστεί, για το συμφέρον του κλήρου και του λαού.

Η νέα ταινία του Γερμανού σκηνοθέτη που μας έδωσε, πριν δύο χρόνια, το αρκετά καλό «All Quiet on the Western Front» είναι ένα θρησκευτικό - πολιτικό θρίλερ με θέμα τις αρετές του σωστού ηγέτη. Ήδη πολυσυζητημένη και φαβορί για τα επερχόμενα βραβεία Oscar, η ταινία θα μπορούσε κάλλιστα να αποφέρει το πολυπόθητο αγαλματίδιο στον πρωταγωνιστή της, τον σπουδαίο Ralph Fiennes, ο οποίος παραδίδει ακόμα μία εξαιρετική, πλήρως ελεγχόμενη ερμηνεία στο ρόλο του καρδινάλιου Lawrence, ενός ανθρώπου που προσπαθεί να μείνει αμόλυντος από τα παιχνίδια εξουσίας που παίζονται εις βάρος του ποιμνίου. Επικεφαλής ενός αξιοθαύμαστου θιάσου, που περιλαμβάνει επίσης τους Stanley Tucci, Isabella Rossellini και John Lithgow μεταξύ άλλων, ο Αγγλος ηθοποιός αποτελεί το μεγαλύτερο ατού μιας, κατά τ' άλλα, απογοητευτικής ταινίας.

Σε ένα σημείο, κάπου στη μέση της ταινίας, ένας χαρακτήρας ξεστομίζει τη φράση "όλοι έχουμε σκοτάδι μέσα μας", καλώντας τους συναδέλφους του να μην αναζητούν τον αλάθητο, αφού κανείς δεν είναι τέτοιος, αλλά τον κατάλληλ?? για τη θέση του ηγέτη της Καθολικής Εκκλησίας. Η συγκεκριμένη σκηνή, για τον λιγάκι πιο έμπειρο θεατή, προοικονομεί το ανατρεπτικό φινάλε του έργου, μια ανατροπή, όμως, που μοιάζει να έρχεται εκβιαστικά και ολίγον ανεγκέφαλα. Πέρα από το γεγονός ότι, σεναριακά, κάνει την ταινία να φλερτάρει με τη μεξικανική σαπουνόπερα, η ανατροπή αυτή δε γίνεται διόλου πειστική, μιας και δεν είναι δυνατόν να "χάψουμε" κάτι τέτοιο σε μια ταινία που μιλά για τους κόλπους της εκκλησίας.

Ακόμη, όμως, κι αν κάποιος θεατής πεισθεί από την ανατροπή, δεν μπορεί να αγνοήσει τις σκηνοθετικές ατέλειες της ταινίας, τις οποίες μπορεί ακόμη και άνθρωπος που δεν έχει βγάλει σχολή κινηματογράφου αλλά έχει βασικές γνώσεις αισθητικής να διαπιστώσει. Πλάνα με τον πρωταγωνιστή να μιλά στο κέντρο του κάδρου και να βρίσκεται εκτός εστίασης, τηλεοπτικής λογικής ντεκουπάζ, πράγματα δηλαδή αδιανόητα για ταινία που φέρει την υπογραφή βραβευμένου με Oscar σκηνοθέτη, συναντώνται δυστυχώς στο «Conclave». Είναι, έτσι, αδύνατον να μας πάρει η ταινία μαζί της και να μας κρατήσει καθηλωμένους, παρά το σποραδικό ενδιαφέρον του σεναρίου και ορισμένες συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές, όπως ο μονόλογος ενός ιερέα κατά του φαινομένου της ισλαμοφοβίας.

Από τις απογοητεύσεις της φετινής κινηματογραφικής σοδειάς, το «Conclave» δεν έχει, τελικά, να προσθέσει τίποτα σε όσα είπε για την ηγεσία το «Lincoln» (2012) του Steven Spielberg και για τη σχέση Εκκλησίας και λαού το «The Two Popes» (2019) του Fernando Meirelles. Παρά την ενδιαφέρουσα θεματολογία και το ηχηρό καστ που αποδίδει τα μέγιστα, ο Edward Berger ίσως να μην είναι ο κατάλληλος σκηνοθέτης για μεγαλόπνοα κινηματογραφικά σχέδια, ενώ και οι αχρείαστες ανατροπές τελικά έχουν σαν μοναδικό στόχο να καταστήσουν το έργο περισσότερο επίκαιρο στα μάτια ενός πολύ συγκεκριμένου κοινού, που εκτιμά τις ταινίες μονάχα με βάση την κοινωνική τους ατζέντα.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 07-11-2024  |  Διανομή: Tanweer