Wild Strawberries

Ο Θάνατος αποτελεί διαχρονικά μία από τις προσφιλέστερες, αλλά και γονιμότερες θεματικές της Τέχνης. Η μελέτη του ανθρώπινου τέλους, μπορεί να πραγματοποιηθεί διεισδυτικά μέσα από τους στίχους ενός τραγουδιού, τις στροφές ενός ποιήματος, τα χρώματα ενός ζωγραφικού πίνακα και, φυσικά, τον κινηματογραφικό φακό. Με την ταινία «Wild Strawberries», ο αναγνωρισμένος Σουηδός σκηνοθέτης Ingmar Bergman, συμβάλλει καλλιτεχνικά στην αναζήτηση της μυθικής Αλήθειας πίσω από το Θάνατο.

Κεντρικός ήρωας της ταινίας, ο ηλικιωμένος καθηγητής Borg, που ταξιδεύει οδικώς, συνοδευόμενος από τη γυναίκα του γιου του, προκειμένου να παραστεί σε μία δεξίωση προς τιμήν του. Η σύντομη στάση στο πατρικό του σπίτι, καθώς επίσης και η παρουσία ορισμένων ιδιαίτερων συνταξιδιωτών, θα φέρουν στην επιφάνεια ολοζώντανες εικόνες και αναμνήσεις του παρελθόντος, φωτίζοντας τα ξεθωριασμένα ίχνη μιας ζωής που φτάνει στο τέλος της.

Η δράση εντοπίζεται κάπου μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, παρελθόντος και παρόντος. Τα πρόσωπα μοιάζει να υπερπηδούν με ευκολία τα χάσματα του χρόνου και να συνυπάρχουν ταυτόχρονα στο τώρα και το κάποτε - η ευρηματική διανομή διπλών ρόλων, προσώπων της σκέψης και της πλοκής, ενδυναμώνει άλλωστε αυτή την αίσθηση. Η λυρική απόδοση των στιγμών του παρελθόντος σε συνδυασμό με την κοφτή, μετρημένη απεικόνιση του παρόντος, προδίδουν μία νοσταλγική μελαγχολία για τις χαρές, αλλά και τις λύπες που συναντιόνται μονάχα στο σύμπαν των θαμπών αναμνήσεων. Ο Victor Sjostrom, πρωταγωνιστής αλλά και διάσημος ήδη Σουηδός σκηνοθέτης, αποτελεί τον καταλληλότερο εκφραστή μίας ύπαρξης καταβεβλημένης από τη φθορά του χρόνου, αθόρυβα παραδομένης σε αυτή.

Στην πραγματικότητα, οι «Αγριες Φράουλες» αποτελούν συμπληρωματικό έργο της ταινίας «The Seventh Seal», που γύρισε ο Bergman την ίδια χρονιά. Ακόμα κι αν οι ομοιότητες των δύο έργων είναι δυσδιάκριτες, τις χαρακτηρίζει βαθιά ερμηνευτική συνύπαρξη. Στην «Έβδομη Σφραγίδα» παρακολουθούμε την διαδρομή ενός ιππότη στον σκοτεινό, βίαιο κόσμο του Μεσαίωνα, μία διαδρομή που ολοκληρώνεται, όταν ο ήρωας αναμετρά τις δυνάμεις του με τον ίδιο το Θάνατο, με μία παρτίδα σκάκι. Στις «Αγριες Φράουλες» ο ήρωας βρίσκεται και πάλι σε μία διαδρομή, σε μία αναζήτηση της εσωτερικής του Αλήθειας, την ανακάλυψη της οποίας καθιστά επιτακτική το επερχόμενο τέλος. Και στις δύο αυτές διαδρομές, κοινός άξονας είναι η ανάδειξη της Αλήθειας που υπάρχει στο βάθος της ανθρώπινης ψυχής και όχι στο απόμακρο πρόσωπο κάποιου Θεού ή της Μοίρας. Προορισμός και των δύο διαδρομών είναι η αυτογνωσία.

Αυτό που πάνω απΑ όλα όμως αναγάγει τις «Αγριες Φράουλες» σε ένα αριστούργημα του παγκόσμιου κινηματογράφου είναι το γεγονός ότι αγγίζει προσεκτικά μία από τις εντονότερες ανησυχίες του ανθρώπου -καλλιτέχνη ή μη: τι συμβαίνει, δηλαδή, όταν έχει πια γραφτεί το μεγαλύτερο μέρος της μικρής, προσωπικής μας ιστορίας και το μόνο που απομένει είναι κάποιες μετρημένες στιγμές, αναπόφευκτα στραμμένες στην αξιολόγηση της χαραγμένης μας πορείας.