Εδώ και χιλιάδες χρόνια
μαίνεται μεταξύ βρικολάκων και λυκανθρώπων ένας αιματηρός πόλεμος,
ένας διαρκής αγώνας με σκοπό την επικράτηση ενός μόνο είδους. Η
εποχή αυτή φαίνεται ότι πλησιάζει στο τέλος της. Η Selene, ένα
θηλυκό βαμπίρ, στα πλαίσια μιας συμπλοκής με μια ομάδα λυκανθρώπων
θα γνωρίσει και θα ερωτευτεί έναν άνθρωπο, ο οποίος είναι χρήσιμος
στους τελευταίους για κάποιον άγνωστο λόγο... Το Underworld αποτελεί
περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο μια ταινία δράσης. Θέλει, αλλά
δυστυχώς δεν κατορθώνει να είναι «Ρωμαίος και Ιουλιέττα» σε ένα
μεταμοντέρνο γοτθικό περιβάλλον τρόμου. Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα
της ταινίας είναι η ατμόσφαιρά της. Σε αυτό συντελούν οι σκοτεινοί
χρωματισμοί, η υποβλητική φωτογραφία, η εξέλιξη της ιστορίας σε
υπόγεια, κατακόμβες, απομονωμένες επαύλεις στη νύχτα και τη βροχή.
Ακόμα είναι φορτωμένη με άφθονες σκηνές δράσης, ενώ μικρή έμφαση
δίνεται στο σενάριο, το οποίο παρακολουθεί περισσότερο αυτά που
συμβαίνουν από τη μεριά των βρικολάκων, ενώ θυμάται ενίοτε και τους
δευτερεύοντες χαρακτήρες. Η σχέση μεταξύ των δυο πρωταγωνιστών μένει
ως κάποιο βαθμό αναξιοποίητη, ενώ η αρχική τους έλξη κρίνεται μάλλον
ως απότομη και αδιαμεσολάβητη. Η Kate Beckinsale με αδιάφορες ως επί
το πλείστον επιλογές στο ενεργητικό της κατορθώνει να κρατήσει πάνω
της την ταινία, χωρίς να υποβοηθείται από το κατά τα άλλα μέτριο
cast. Είναι εμφανές ότι το Underworld έχει επηρεαστεί ως ένα βαθμό
από τα χαρακτηριστικά και τον τρόπο κινηματογράφησης που εισήγαγε το
Matrix, χωρίς να παρουσιάζει τίποτα το καινούριο. Δεν λείπουν και
από εδώ τα δερμάτινα ρούχα, τα μαύρα γυαλιά, η στυλιζαρισμένη
σκηνοθεσία, οι εναέριες φιγούρες, οι slow motion κινήσεις σφαιρών
και η metal μουσική στο soundtrack. Προτείνεται κυρίως για
διασκέδαση χωρίς πολλές απαιτήσεις, προορισμένο να ικανοποιήσει
περισσότερο τους φίλους του είδους. Στο τέλος δεν απουσιάζει και η
υπόσχεση για ένα δεύτερο μέρος, εξαρτώμενο βέβαια από την τύχη της
ταινίας στα ταμεία.
