Ο Igby έχει αποβληθεί από όλα
σχεδόν τα σχολεία της Ανατολικής ακτής της Αμερικής. Ο Igby
στενοχωρεί την εξαρτημένη από τα χάπια μητέρα του, η οποία
ενδιαφέρεται μόνο για τη διατήρηση της καλής φήμης της οικογένειας
και την οποία στις καλές της ημέρες μπορείς να χαρακτηρίσεις με
επιείκεια στρίγγλα ή νευρωτική. Ο Igby δε μοιάζει καθόλου με τον
τέλειο αδερφό του, ο οποίος είναι πρώτος στο πανεπιστήμιο και έχει
ένα πολλά υποσχόμενο μέλλον, ούτε με τον αποτυχημένο πατέρα του, που
ένα πρωινό πήγε να κάνει ντους και κατέληξε να είναι μόνιμος
τρόφιμος σε ψυχιατρική κλινική. Ο Igby προσπαθεί να παραμείνει ο
Igby, αρνούμενος να γίνει ένα ακόμα γρανάζι στη μηχανή του
συστήματος. Για τον λόγο αυτό κάνει όσα δεν θα έπρεπε να κάνει... Ο
Burr Steers στην πρώτη του σκηνοθετική δουλειά αφηγείται την ιστορία
ενός -επαναστάτη χωρίς αιτία- δεκαεφτάχρονου νεαρού, ο οποίος
χρησιμοποιεί το σαρκασμό ως το μοναδικό όπλο που διαθέτει κατά της
υποκρισίας του κόσμου των μεγάλων και της επιφανειακότητας των
σχέσεων των ατόμων της καλής κοινωνίας. Για να παραμείνει κανείς
αυθεντικός στον εαυτό του μπορεί να χρειαστεί να πέσει χαμηλά.
Μεγάλο ατού της ταινίας είναι η κυνικότητα των διαλόγων και ο
σαρκασμός του Igby απέναντι σε όλους και στα πάντα. Μπορεί οι
καταστάσεις να μην είναι ιδιαίτερα πρωτότυπες, όμως η μη
συμβιβαστική διάθεση που βρίσκεται κρυμμένη στους διαλόγους και το
βιτριολικό χιούμορ διαπνέουν και το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας.
Όλοι ηθοποιοί κρατούν τους ρόλους τους πολύ καλά. Εκείνος όμως που
εντυπωσιάζει είναι ο Cieran Culkin, που αποδεικνύει έτσι ποιος είναι
ο πραγματικά ταλαντούχος στην οικογένεια Culkin. Απολύτως φυσικός,
σκληρός και απόμακρος αλλά κατά βάθος ευάλωτος, μοιάζει περισσότερο
να ζει παρά να υποδύεται το χαρακτήρα της ταινίας, λες και έχει
βιώσει και ο ίδιος παρόμοια περιστατικά στη ζωή του. Αν και θα
μπορούσε το τέλος να ταιριάζει περισσότερο στο... χαρακτήρα του Igby,
ο Steers γυρίζει ένα ενδιαφέρον έργο και παράλληλα δίνει την
υπόσχεση για μια ακόμη καλύτερη δεύτερη ταινία.
