11 Σεπτεμβρίου 2001, ο κόσμος συγκλονίζεται εξαιτίας της επίθεσης στην καρδιά του «θηρίου». 5 Σεπτεμβρίου 2002, 11 σκηνοθέτες από 11 διαφορετικές πλευρές του πλανήτη καταθέτουν στην 59η Mostra τις 11 διαφορετικές οπτικές γωνίες τους για το ίδιο γεγονός. Το 11’09’’01 δεν είναι μια συνηθισμένη ταινία, είναι η ενστικτώδης αντίδραση 11 διαφορετικών ευαίσθητων καλλιτεχνών σε ένα γεγονός που δεν άφησε κανέναν αδιάφορο. Με πλήρη ελευθερία έκφρασης και με μόνο συνεκτικό στοιχείο εκτός από την κοινή αφορμή, τη διάρκειά τους (11 λεπτά και 9 δευτερόλεπτα) αυτές οι 11 μικρού μήκους ταινίες συνθέτουν μία συναρπαστική φιλμική απάντηση στην ανθρώπινη βαρβαρότητα.
Η Ιρανή Samira Makhmalbaf στην εναρκτήρια ταινία μας αιφνιδιάζει μεταφέροντας μας σε ένα προσφυγικό καταυλισμό Αφγανών στο Ιράν όπου μια νεαρή δασκάλα προσπαθεί να εξηγήσει στους μαθητές το μέγεθος του γεγονότος και εκείνοι αναρωτιούνται αν ο Θεός έπλασε τους ανθρώπους για να αλληλοεξολοθρεύονται. Ο Γάλλος Claude Lelouch, παίζει με τον ήχο καθώς επιλέγει ως καθρέφτη του γεγονότος ένα ζευγάρι που αποτελείται από μία κωφάλαλη και έναν Νεοϋορκέζο ξεναγό κωφαλάλων. Ο Αιγύπτιος Μaestro Youssef Chahine διαλέγεται με ένα νεκρό από βομβιστική ενέργεια στη Βηρυτό Αμερικάνο στρατιώτη και ένα επίσης νεκρό Παλαιστίνιο καμικάζι προκειμένου να καταδείξει τα αίτια που οδήγησαν στο τραγικό αιτιατό. Μία ομάδα παιδιών από μια μικρή πόλη της Burkina Faso κυνηγούν με μια κάμερα κάποιον που είναι/μοιάζει του Bin Laden για να εξασφαλίσουν τα λεφτά της επικήρυξης στο φιλμ του Idrissa Ouedraogο.
Ο βραβευμένος με Oscar Βόσνιος Danis Tanovic παραμένει στη χώρα του για να απεικονίσει τον αντίκτυπο του κοσμοϊστορικού γεγονότος σε μια ομάδα προσφύγων Μουσουλμάνων γυναικών από τη Σρεμπρένιτσα που διαδηλώνουν κάθε 11η του μήνα. Ένας Χιλιανός πολιτικός πρόσφυγας γράφει μια συλλυπητήρια επιστολή προς αυτούς που έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα την 11/9 μοιράζοντας με αυτούς τον πόνο του για την δική του επέτειο της 11/9 που έχει να κάνει με την κατάλυση του δημοκρατικού καθεστώτος του Αλιέντε στην ταινία του κορυφαίου δημιουργού του πολιτικού κινηματογράφου, Ken Loach που απέσπασε εκτός από το δεκάλεπτο χειροκρότημα στη Mostra και το βραβείο FIPRESCI για την καλύτερη μικρού μήκους ταινία. Ο Μεξικάνος Inarritu επεξεργάζεται δημιουργικά της χιλιοπαιγμένες εικόνες της καταστροφής και αναρωτιέται αν το φως του Θεού μας οδηγεί ή μας τυφλώνει. Ο Ισραηλινός Amos Gitai μας μεταφέρει στο σκηνικό μιας επίθεσης αυτοκτονίας στην Ιερουσαλήμ εκείνη την ημέρα.
Η Ινδή Mira Nair ξεσκεπάζει την αντι-μουσουλμανική υστερία ακολουθώντας το βλέμμα μιας μητέρας της οποίας ο γιος Αμερικάνος πολίτης Πακιστανικής καταγωγής χάθηκε εκείνη την ημέρα και για έξι μήνες θεωρείτο τρομοκράτης ενώ αποδεικνύεται ότι ήταν ένας από τους ήρωες που προσέτρεξαν σε βοήθεια των εγκλωβισμένων με τραγικές συνέπειες. Ο Sean Penn παρακολουθεί έναν ηλικιωμένο που ζει κυριολεκτικά στη σκιά των Διδύμων Πύργων με συντροφιά τις αναμνήσεις. Δυστυχώς όμως όταν θα μπει φως στο κλειστοφοβικό του σπίτι θα είναι εξαιτίας της κατάρρευσης. Τέλος ο Ιαπωνας Imamura εστιάζει το φακό του σε ένα άνδρα που έγινε φίδι εξαιτίας αυτών που είδε στα πεδία των μαχών και καταλήγει αποφθεγματικά ότι “Δεν Υπάρχει Ιερός Πόλεμος”.
Νίκος Σκούταρης
