Πρόκειται ίσως για την πιο υποτιμημένη ταινία των τελευταίων ετών. Μετά την ανεπανάληπτη επιτυχία της εκπληκτικής "6ης Αίσθησης", ο Shyamalan συνεχίζει να δημιουργεί και το αποτέλεσμα ονομάζεται Unbreakable. Το γεγονός ότι η ταινία δεν έλαβε και τις καλύτερες κριτικές και δεν έτυχε της καλύτερης αντιμετώπισης από το κινηματογραφικό κοινό, οφείλεται λιγότερο στην ίδια την ποιότητά της και περισσότερο στο γεγονός ότι συνδέθηκε (στην προσπάθεια για διαφημιστικούς και εμπορικούς λόγους ίσως) με την έκτη αίσθηση. Έτσι ο κινηματογραφικός κόσμος προετοιμάστηκε για μια συνέχεια της 6ης Αίσθησης, και μοιραία το Unbreakable δεν δικαίωσε αυτές τις προσδοκίες, αφού δεν προοριζόταν άλλωστε και για κάτι τέτοιο.
Παρ' όλα αυτά, όσοι παρακολουθήσουν την ταινία χωρίς να έχουν τις παραπάνω απαιτήσεις, θα διακρίνουν μία διαφορετική μαγεία να εκπέμπεται καθώς η ιστορία δύο ανθρώπων εκτυλίσσεται μπροστά τους. Δύο άνθρωποι, που ο ένας (Elijah) πάσχει από μία σπάνια ασθένεια που κάνει τα κόκαλά του εξαιρετικά εύθραυστα, και ο άλλος είναι ένας φυσιολογικός όπως πιστεύει ο ίδιος άνθρωπος. Στη διάρκεια της ταινίας προσπαθούν "να βρουν ποια είναι ακριβώς η θέση τους στον κόσμο", όπως αναφέρει μία χαρακτηριστική ατάκα του Elijah. Η δουλειά που έχει κάνει ο σκηνοθέτης είναι πραγματικά εκπληκτική, και δεν αναλώνεται όλη στο ανατρεπτικό φινάλε (που είναι και το μοναδικό κοινό σημείο της ταινίας με το 6th Sense). Η σκηνοθεσία είναι εντυπωσιακή, και ο Shyamalan με τα εκπληκτικά εσωτερικά και εξωτερικά πλάνα, καθώς και με τις κινήσεις της κάμερας (χαρακτηριστικό παράδειγμα το σημείο που ο David βρίσκει το σημείωμα στο αυτοκίνητό του) δημιουργεί μία ατμόσφαιρα που μαγνητίζει το θεατή από την αρχή μέχρι το τέλος. Οι δύο πρωταγωνιστές είναι πολύ καλοί στους ρόλους τους, και δίνουν την - ομολογουμένως εντυπωσιακή - εντύπωση ότι είναι "αιχμάλωτοι" της ατμόσφαιρας της ταινίας και αναδεικνύουν μόνο όσα αυτή τους "επιτρέπει".
