Μία σκιά πετάγεται μέσα από το σκοτάδι της νύχτας και πλησιάζει με βιαστικές κινήσεις ένα σταθμευμένο αμάξι. Τοποθετεί κάτι στον χώρο αποσκευών και γρήγορα χάνεται και πάλι στα στενά δρομάκια. Η κάμερα αρχίζει να ανυψώνεται, μέχρι να προσδιορίσει τη θέση του αυτοκινήτου στο χώρο. Ένα ζευγάρι εισέρχεται στο πλάνο και μπαίνει στο αμάξι. Την ίδια στιγμή, η κάμερα, πάντα από ψηλά και πάντα με το βλέμμα στραμμένο στο όχημα, οπισθοχωρεί καθώς αυτό ξεκινά την πορεία του. Τα στενά δρομάκια, οι πινακίδες από νέον, οι σκεπές των φτηνών ξενοδοχείων, οι βρώμικοι τοίχοι, η βρεγμένη άσφαλτος, οι ύποπτοι περαστικοί, μοιάζουν σαν στοιχειά σε αυτή την ανήλια, σκονισμένη πόλη. Η κάμερα πετά τώρα πιο κοντά στα πρόσωπα των συνεπιβατών, ενός ώριμου κυρίου και της νεαρής συντροφιάς του, και σχεδόν αμέσως τους εγκαταλείπει για να στρέψει την προσοχή της σε ένα από τα πολλά ζευγάρια που περνούν. Το αυτοκίνητο έχει πια απομακρυνθεί, και το μόνο που απομένει στο πλάνο, είναι η φωνή της συνοδηγού, που παραπονιέται ότι ακούει έναν επίμονο, ενοχλητικό θόρυβο ρολογιού. Καθώς ο φακός παρατηρεί με περιέργεια τα πρόσωπα του νέου ζευγαριού, ο εκκωφαντικός ήχος της έκρηξης καλύπτει τα πάντα. Η αντίστροφη μέτρηση έχει μόλις ξεκινήσει για τους ήρωες αυτής της μικρής πόλης. Το επόμενο εικοσιτετράωρο τα πάντα πρόκειται να αλλάξουν.
Με αυτή την αριστουργηματική εναρκτήρια σκηνή, το ενιαίο, τρίλεπτο πλάνο-σεκάνς, ίσως το τεχνικά αρτιότερο και αισθητικά απολαυστικότερο της ιστορίας του σινεμά, ο Welles μας εισάγει στον σκοτεινό κόσμο του «Αγγίγματος του Κακού». Οι ήρωές του, ένας διεφθαρμένος, μεσήλικας αστυνομικός, που παγιδεύει τους υπόπτους με ψεύτικα στοιχεία, ο ηλικιωμένος συνεργάτης του, που αρχίζει να πνίγεται από τις ενοχές μιας ζωής γεμάτης αδικία, η ώριμη, σαγηνευτική εταίρα, που προειδοποιεί για το επερχόμενο τέλος, ο γλοιώδης μεγαλέμπορος ναρκωτικών αλλά και ο νεόφερτος «καλός» αστυνομικός, ικανός να απονείμει δικαιοσύνη, ωστόσο ανίκανος να φροντίσει την παραμελημένη σύζυγό του, θα νοιώσουν, άλλοι για πρώτη και άλλοι για τελευταία φορά, το παγωμένο, αλλά και ηδονικό άγγιγμα του Κακού.
Οι ηθοποιοί ξεδιπλώνουν χωρίς δισταγμό το ταλέντο τους, συμμετέχοντας σε ένα ανεκτίμητο υποκριτικού ντελίριο. Η φιγούρα του Orson Welles, δίνει σάρκα και οστά σε μία ψυχή χαμένη στα σκοτεινά, δαιδαλώδη μονοπάτια της διαφθοράς και της διαστροφής. Η Marlene Dietrich, πολύ μακριά από την εποχή της νιότης της, παγιδεύει το κοινό με μία γοητεία αφοπλιστική και παράλογα ασφυκτική (αν σκεφτεί κανείς ότι βρισκόταν ήδη στο εξηκοστό έτος της ηλικίας της). Τέλος, το ζευγάρι Charlton Heston- Janet Leigh, καταφέρνουν να αποτυπώσουν με εξαιρετική επιτυχία τις εσωτερικές συγκρούσεις δύο ανθρώπων αδύναμων να «αγγίξουν» ο ένας τον άλλο.
Σε αυτό το κλασικό film noir του 1958, την πέμπτη και τελευταία αμερικάνικη ταινία του, ο Welles διηγείται μέσα από την ιδιαίτερη, ευχάριστα αναγνωρίσιμη σκηνοθετική ματιά του, μια ιστορία για τους ανθρώπους και τα πάθη τους: την ανάγκη τους για εξουσία και την ασθενική αντίστασή τους στο μεθυστικό άρωμά της, τον πόθο του σώματος αλλά και της ψυχής, την υποταγή σε μία Μοίρα σκοτεινή, απρόβλεπτη, ονειρική σχεδόν, ή καλύτερα, εφιαλτική, αλλά πάνω απ’ όλα, την επίμονη, αδιέξοδη προσπάθεια διαχωρισμού των προσώπων του Καλού και του Κακού, μέσα σε ένα υγρό, βρώμικο σύννεφο πυκνού σκοταδιού.
Παντελής Φραντζής
